Ik

Muziek sluit ik op in mijn kamer,
opdat de buurman ze niet horen zou.
Langs het raam waait een frisse wind,
die de muziek wegzuigt, en vervangt.

Warm water vloeit de kamer in,
en vang ik op in een ijzeren hek.
Langs het gaatje in de muur,
vloeien haren en teennagels mee naar het ondergrondse.

Met hen, mijn herinneringen.
Mijn leven geef ik mee.
Ik word elke druppel geboren.
Wanneer leer je me lopen?
Met hen, mijn bloed.

"Trust me, all Swedish girls are like this."

Vergeet Linda van Milk Inc. Ziehier een pikantere, meer lascieve, en nog inhoudslozere uitvoering van de Vlaamse hitbaby's. 'Inga from Sweden' is een verhaal van wellustige, rijmende teksten, videoclips die minstens even absurd zijn als de lyrics, en een appetijtelijke boezem. Een mofs accent dat groter is dan het Vlaamse accent van de in het Frans zingende Kate Ryan werkt daarenboven af. Doch, is dit niet te stompzinnig om ongeveinsd te kunnen zijn? Neen, dit is een alledaagse banaliteit, evenwel van een iets hogere graad, en een aantrekkingspool voor mensen met bizarre seksuele fetisjen - met geiten. Ik reken erop dat Inga daadwerkelijk some spanking krijgt.

Een snuifje Soprano

Indien alle nakomelingen van Italiaanse maffiosi die een behoorlijker leven zochten in de Verenigde Staten, als dekmantel voor hun obscure praktijken een afvalverwerkingsbedrijf oprichten à la 'the Sopranos', zou haast de hele Amerikaanse afvalverwerkende sector in handen zijn van sinistere delinquenten, die er niet voor zouden terugdeinzen enkele klanten mee de vuilniswagen in te gooien. Erg schalks, maar er zijn ongetwijfeld ietwat meer stereotiepe dekmantels, zoals een stripteasebar (Ba-Da-Bing!). Het afvalbedrijf is echter een erg handige dekmantel, daar lijken meteen versneden en gedumpt kunnen worden. Dat doet me denken aan die keer dat Tony en Christopher het lijk van Ralph Cifaretto nagenoeg helemaal door de Blender haalden - na de ledematen eerst verwijderd te hebben, om hem zo subtiel mogelijk te kunnen dumpen. Kijk echter even naar wat deze man door zijn Blender haalt, en weet dat je hetzelfde kan doen met een volledig, vooraf versneden lijk - schedel incluis.
Indien ik verplicht zou worden de zoon van een tv-familie te zijn, zou ik trouwens met volle overtuiging een Soprano worden. Vooreerst opent het feit dat je de zoon bent van een der grootste maffiosi toekomstperspectieven. "Den Tony, hij komt toch overal mee weg hé." Ik zou oppermachtig zijn, en jou kunnen laten liquideren. Het gevaar in de business geworpen te worden afwendend, zou ik, anders dan A.J., studeren. Alle overbodige luxe valt ook wel te genieten, al kan men uiteraard steeds een kogel door het hoofd krijgen bij het vertoeven in Tony's zwembad.
Ciao! Benvenuti alla mia cucina!
Mijn grootste motivatie zou echter het voedsel zijn. Ook al lijken de ovenschotels van tante Janice nergens op, als moeder Carmela haar Zitti al forno uit de oven haalt, kan men onmogelijk onbewogen blijven. Voelt u toch meer affectie voor de dinobillen van The Flinstones? Kijk dan even naar de plaatjes die ik fotografeerde uit een kookboek, en probeer het clavier zo weinig mogelijk onder te kwijlen. Tony's barbecuekunsten doen daarenboven zelfs de taaiste smelten. Malse, spetterende, gegrilde worstjes met venkel en kaas. De gebakken ziti, zondig verrijkt met drie kazen. Zelfs 'Paulie Walnuts' Gualtieri's eieren in het vagevuur doen je hunkeren naar meer. Gelukkigerwijs heb ik het kookboek met àlle recepten uit de serie, waardoor het kotleven bijzonder smakelijk zal worden. Niets is immers prettiger dan uitgebreid degusteren. "Ik heb gehoord dat de Eskimo's vijftig woorden hebben voor sneeuw. Wij hebben er vijfhonderd voor eten."

(Geef de foto's een klik)

De Gezellige Heksen

De prijs voor het meest opzienbarende feit van het afgelopen jaar, reserveer ik voor de intrede van het nieuwe vtm-programma Astrocontact. 'Nieuw', uiteraard in Nederlandstalig België, daar het format vermoedelijk overwaaide uit Mofolië, dat dan weer te rade ging bij de Spanjaarden, die het op hun beurt hadden van de Amerikanen. Niet langer moet u het huis uit voor een consult bij de waarzegger.

- Sandrina: “Het gaat goed met uw kinderen?”
- Vrouw: “Maar ik heb geen kinderen.”
*stilte*
- Sandrina: “Ook geen neefjes of nichtjes?”
- Vrouw: “Neen.”
- Sandrina: “Huisdieren?”
- Vrouw: “Ja, twee katten.”
- Sandrina: “Aha, dan zijn dàt uw kinderen."

Velen zien echter enkel de negatieve elementen van het format. De oplichterij, de waanzin, en alle andere lariekoek. Ze zien Sandrina, Sanna, en de naamloze zwartharige als de opvolgers van de belspelen, Madame Soleil, en de SMS Games. Uitbuiters van weerloze vrouwtjes. Gelijk hebben ze.
Ik ben echter een fervent voorstander van Astrocontact. Vooreerst omdat het garant staat voor humor van de hoogste regionen, en het op die manier het enige, huidige Nederlandstalige humorprogramma is. Het is daarenboven een prima start van de dag, en daar het om 8u30 wordt uitgezonden, een grote stimulans om de lakens te verlaten.
Belangrijker is echter nog het feit dat Astrocontact de gedrochten der maatschappij veilig binnen, voor de televisie houdt. De depressieve vader, de buurvrouw met de dode hond(en), de oom met financiële problemen, de vrouw die net haar zesde miskraam had, zullen JOU niet langer vervelen met eindeloos geblaat. Voor hen is er nu Astrocontact, even lekker uithuilen op televisie. Het is immers frappant dat de bellers niet zozeer de toekomst willen kennen - al is dat ook een belangrijke factor, maar simpelweg menselijk contact willen. Zonder Astrocontact, zit er voor hen niets anders op dan zelfdoding en elke zaterdag om 7u naar de markt gaan. Alle kaartlezers, astrologen, karakteranalysten, huisdierspecialisten, en zesde-zintuiglezers zijn bovendien gediplomeerd. De gedachte dat mensen vanaf nu kunnen betalen voor het ten toon spreiden van hun domheid, doet me wentelen in donzige wentelteefjes.
Geen brandstapel voor deze heksen.

Maak kennis met de mofse versie (opgelet: erg macaber):

De Grotten van Han + Sneue-Dierenomnibus nr. 2 en 3

De Grotten van Han werden dit weekend beroofd. Het is me echter geheel onduidelijk gebleven wat er net geroofd werd. Een zwijntje, of een deel van de grot. Na de reclamespot van de Grotten van Han ("... doorheen de grot stroomt een rivier, een paradijs, voor mens en dier. De Grotten van Han!!!"), is dit wel het meest obscure en dwaze dat ik sinds geruime tijd hoorde. Laat me hierbij meteen ook zeggen dat een epistel over de Grotten van Han normaliter mijn eerste blogbericht zou geweest zijn, zij het niet dat de kluchtige reclamespot net werd afgevoerd toen ik hem wilde opnemen, en hier publiceren. Onze nationale natuurfenomenentrots verkeert duidelijk in problemen. Samen met natuurpark Paradisio, produceert N.V. De Grotten van Han de misselijkmakendste reclamefilmpjes van de Belgische reclame-industrie. De Planckaerts op een bedje van olijke feestdeuntjes en wilde, schattige diertjes, met bijhorende oneliners uit de mond van den Eddy, kunnen me niet echt bekoren.
Hierbij meteen ook delen twee en drie van de Sneue-Dierenomnibus. Kleine beertjes en leuke konijntjes.

Maak kennis met de Maleise beer of honingbeer, met zijn maximale lichaamslengte van 150cm het kleinste wezen uit de berenfamilie. De honingbeer slaapt overdag op lage boomtakken in de tropische regenwouden van Zuid-Oost-Azië, en voedt zich met vogels en planten. Opmerkelijk is de halvemaanvormige vlek in de nek. Ook is hij ook ietwat onooglijk en lachwekkend sneu.

Een konijntje voor je kleintje. 'Sneu' wordt hierbij een synoniem van 'Angorakonijn'. Indien dit dier niet regelmatig geschoren wordt, gaat het dood, daar het de lichaamswarmte niet kwijtraakt. Vele Angorakonijnen worden echter gefokt en geschoren voor het fabriceren van kledij, en krijgen zo de kans niet te sterven. Het Angorakonijn is ontstaan door genetisch toeval. Het dier moet met voorzichtigheid behandeld worden, maar kan wel erg hartveroverend en zachtaardig zijn. In de achttiende eeuw was het Angorakonijn dan ook een huisdier aan het Franse hof. Zo schattig.

Straatgebeuren

"Laat iemand deze man beseffen dat hij dood is." Het verbaasde me dat er voor het eerst sinds geruime tijd wat te beleven viel in de straat. Ik was tien en zag hoe een myriade van druiloren zich voor nr. 12 installeerde, botsend en met enkele aarzelingen alsof ze achternagezeten door vleesetende neushoorns twijfelden tussen vluchten of boomklimmen. Vanop een stapel oud papier die deze ochtend voor de deur van de slager was neergezet, zag ik de vrouw van de bakker en mijn oude buurvrouw Rita, die puffend neerknielde bij het lichaam van een man. Dit deed me vermoeden dat ze bij het merken van enige commotie meteen de straat was opgerend - niet vanzelfsprekend wetende dat ze op het achtste woonde en enkel nog buitenshuis vertoefde om eenmaal jaars naar het kerkhof van haar in de burgeroorlog overleden echtgenoot te hinken, want ze hinkte als geen ander. Even vervlogen mijn gedachte naar de woonkamer van tante Rita, want zo had ik haar altijd al genoemd, waar ik haar in een veel te klein maatje 32 op een heus fitnessapparaat de krimpende beentjes zag trainen. Ze moet lang naar deze dag hebben uitgekeken. Doorheen schouders en kinnen zag ik de man nu grotendeels, gefrappeerd door niets anders dan een qua grootte aanzienlijke lach, en een oranje hoed. De reden van het inmiddels groots opgezette spektakel bleef me voorlopig onbekend, vooral omdat een heuse industriële kippenren nu de straat had gevuld. Wauwelende individuen op de rand van hun bestaan deden me opnieuw in Tante Rita's woonkamer belanden, ondersteund door mijn wildste fantasieën. Hersenspinsels werden echter doorbroken door plotse beweging in het kamp van de omstanders. De man, de oorzaak van dit tumult, stond op en greep de vrouw van de slager bij de hand, waarop deze even een angstige kreet blies, maar al gauw ietwat beschaamd de hand naar het gelaat bracht, implicerend dat ook zij wist dat er niets aan de hand was. Een weg had zich intussen door de menigte gevormd, en de hele mensenmassa was enkele passen achteruit gegaan - ik giste, met als motief de mans slordige en obscene voorkomen, dat dit wel eens door de wegens hem verspreide walmen zou kunnen komen. Even strompelde hij verder tussen de kasseien van de straat en de door de jaren heen geaccumuleerde hoop asfalt van de stoep, om enkele seconden later neer te vallen. Even zag ik Del Shannon voorbij wandelen. Hij keek op en lachte de man toe, al besefte ik dat men Del ergens in de '80 vergeten was - in de UK bleef hij echter wel populair. "Ik heb je!", riep de gevallen man met de hoed - die intussen 'cowboyman' was gedoopt, waarop de inwoners van mijn straat, maar ook van ver daarbuiten, wederom als aasgieren rond de man cirkelden.
<"Wat zegt hij?" "Men zegt dat hij van de prairie komt." "Wedden dat hij een ontsnapte lunatic is." "Laten we hem uitkleden en op de kerktoren hijsen." "Wetjet al van den deinen?">

"Ik heb je!", riep Cowboy opnieuw - want ik prefereerde de praktische naam, waarop hij greep naar iets wat men niet zag. Een plaatselijke wijsgeer verliet de contouren van de menigte, en zei: "Deze grijsaard speelt met het niets, dus moet niets toch wel iets zijn, en behoort het iets, dus ook het niets niet tot het alles?" Ik zag het geloof uit de straat wegvloeien, en ik denk dat geen een nog enig benul had waarover dit alles ging, wat ook resulteerde in de eerste afdruipers. Overal ontwaarde ik tijdelijk defecte lichamen met wezenloze blikken, gesierd door schaduwen die zich steeds verder van de lichamen afzonderden. "Laat iemand deze man toch beseffen dat hij dood is!". Even later werd Cowboy door mannen in zwarte pakken uit het straatbeeld verwijderd, waarna ik tante naar huis zag strompelen, net als de andere straatbewoners. Nog lang werd hierover nagepraat. Men zei dat hij schadelijk was voor de volksgezondheid, en ergens buiten de stad wegkwijnde in een cel. Ik hoopte dat hij het niet opnieuw kwijtgeraakt was, maar besefte dat alles wat Cowboy ooit rijk was, hem nu arm zou zijn. Hij zou zichzelf nooit vergeven het opnieuw verloren te hebben, en toen besefte hij dat hij dood was. Niet veel later stond het in de krant. De publieke opinie luidde: "Neem een man zijn geloof niet af!", maar men snapte het niet. Wat zou het? "Laat iemand deze man beseffen dat hij dood is."

Object van de week

Placenta in doos.

Mijn leven als Jefke

Ik was Jefke, en ik had een droom. Graag wilde ik vis leren pekelen - vooral haring. Een zoektocht op het internet leerde me het volgende: "Natuurlijk pekelen wij onze vis in ambachtelijk geoogst zeezout en wordt de vis door de wind gedroogd en dan in de rookkist opgehangen.", maar van enige methode om het aangehaalde zeezout op de vis aan te brengen, of om hem te drogen, werd geen notie gemaakt. Tevens wilde men niet kwijt waar men kan overgaan tot de aankoop van zo'n rookkist. Ik was een notoir viseter, derhalve zocht ik gretig verder naar een handleiding voor het pekelen van vis. Twee weken geleden slaagde ik erin een woedende meute op de been te brengen, bestaande uit huismoeders, kaderpersoneel, en alle mensen die belast worden met de organisatie van Secretaressedag. Allen voelden we ons door de gevestigde autoriteiten in de steek gelaten, daar deze het pekelen van vis volledig aan de vismarkten in Oostende en De Panne overlieten, en aldus het monopolie dat deze twee hadden, autoriseerden. We werden bloedig neergeslagen, maar vochten terug. Vandaag hebben we al heel wat verwezenlijkt. Door een lang aanslepende strijd met de visbazen, weten we nu dat de vuistregel bij het pekelen van vis het oplossen van ongeveer tachtig gram zout in een liter water is. Daarmee wordt de smaak verbeterd en worden de bacteriën gedood. Uiteraard is dit slechts een eerste stap in de volledige onthulling van het pekelproces, maar het is alleszins een begin. Nu de Belg er gaandeweg in slaagt zijn boontjes zelf te doppen, is de weg naar de onafhankelijkheid van het pekelen geplaveid, en kunnen wij een glorierijke toekomst tegemoet gaan in de wereld van de pekelharing, de sprot en de pangasiusfilet.

Top vijf babyslikkers

Een top vijf met 's werelds meest conservatieve, actuele teringleiders opstellen, is een moeilijk, doch erg aangenaam karwei. De mensen die ik koos, maken zich daarenboven tevens schuldig aan het verorberen van aanvankelijk levende baby's en embryo's. Dat in achting houdend, is het niet verwonderlijk dat McCain de eerste stek wegkaapte. Hij is immers de enige conservatieveling die openlijk toegeeft af en toe wel eens een baby te lusten. Zolang het maar huilende en lelijke baby's zijn.

Top vijf conservatieve baby-eters:
1. John McCain
2. Deelnemers aan de Wereldjongerendagen
3. Maurice Lippens
4. Luc Cortebeeck
5. Fons Verplaetse

Driewerf hoera voor John McCain
Zes jaar roekeloos buitenlands beleid, met duizenden doden en gewonden, en een patstelling in Irak, hebben van de Verenigde Staten een puinhoop gemaakt. Het feit dat een Republikein, na acht jaar Bush, voorop ligt in de peilingen, zet aan tot zelfdoding. Als antwoord op de vraag wat er hoort te gebeuren in Iran, stelt McCain: "Bomb, bomb, bomb. Bomb bomb Iran." Tevens wil hij meer soldaten zien in Irak. Doch is hij een relatief atypisch republikein. Hij haalde zich de woede van onder andere George Bush op de hals door zich te kanten tegen de permanente belastingverlagingen voor Amerika's rijksten, tegen het gebruiken van geweld tijdens ondervragingen, en door te stemmen voor een beperking van de verkiezingsuitgaven. Verder kan hij me nog bekoren door zijn slechte relaties met Russen. Het feit dat hij een veteraan is, zich kant tegen abortus en euthanasie, en een fervent voorstander is van het met bommen verspreiden van de Pax Americana, maakt van hem echter een onaanvaardbare malloot.
De campagne van Mccain loopt gelukkigerwijs beroerd. Hij had het in enkele interviews over de Pakistaans-Iraakse grens, en 'Tsjechoslowakije', dat evenmin bestaat. Mogelijk wordt hij nog dement vooraleer hij de kans krijgt de verkiezingen te winnen. Bovendien is Obama niet weg te slaan uit de media, en kan McCain enkel bagatellen presenteren. Ik impliceer niet dat de propagandacampagnes van presidentskandidaten belangwekkend zijn - ze zijn schandaleus, clownesk, en ongeloofwaardig, wel dat het voorspoedig is dat een campagne in het voordeel van een democraat uitdraait.
De stemknop onder de naam Mccain indrukken, heeft hetzelfde effect als de "Verwoestdeaardemeteenatoomexplosie"-knop.
Toch, hoop ik nog steeds op een plotse wederopstanding van Clinton. Nu, of bij een volgende verkiezing.

"Now that is an exit."

Een vloek van jewelste, en weg is het pruimige Serviliawijf. Atia's blik is heerlijk verslavend. In seizoen een vervloekte Servilia reeds zowel Ceasar als Atia. Atia liet Servilia echter verkrachten en op tal van andere manieren bewerken. Zo komt het dat de machtsstrijd tussen beide beslecht werd in het voordeel van ATIA. Yesyesyes. Ik recommandeer u ten zeerste beide seizoenen - de box - aan te schaffen, en de scènes van de Forumman, Atia, Marcus Antonius, en Servilia miljoenen malen terug te spoelen en te koesteren.
Beste miljardair X, schenk tevens de miljoenen die u teveel heeft aan HBO, opdat men een derde seizoen zou kunnen fabriceren.