Zoals de boer op zijn veld.

Moeder onze kraai is dood

2011-12-12T18:08:00.006+01:00

Op eenen maendag al soo vroeg
ghinc de moeder nae de kerke maer
uut vruechden wilde sij over den hekel springen
maer daer was eene, zeer devoot befaempt.

Toen de moeder uit de kerk kwam,
liep zij haar dochter Sally de Grafmaker tegen.
"Wie ik nu tegen loop!
Sally, wilt gij mijn lijk laten begeleiden?",
vroeg de moeder.
"Neen", zei Sally de Grafmaker: "Gij hebt nog geen lijk.
'k Bid u, swygh soo spoedig niet!"
"Wilt gij dan met mij over den hekel springen?",
vroeg de moeder.
Sally zei: "Ja"
en samen sprongen zij over den hekel.

Tekstje voor op begrafenissen 11: sterfte van de vriend

2011-10-30T03:52:00.009+01:00

Een tekstje voor de begrafenis van de vriend.

Ken je dat gevoel van
iemand die iets (of misschien zelfs helemaal niets-)
grappigs zei bij het afscheid
en jij die dan alleen achterblijft met een uitdovende lach?
Je zegt dan "Ja, da-hahaha-ag! Haha."
wanneer de deur al half dicht is.
Soms zeg je achteraf nog "Ah." of "Goh."
en geef je je hoofd een knik naar beneden
met een lach op je gezicht die
eenzaamheid uitstraalt.
Dan sta je alleen in een kamer
en denk je
waarom heb ik nou zo'n stomme lach
op mijn gezicht.

Ik heb mij steeds afgevraagd waarom
oude mensen zo weinig vrienden hebben.
Het enige dat ik voor een antwoord hoefde te doen,
was zelf ouder worden.

(New York - februari 2010)

Tekstje voor op begrafenissen 10: Iemand goed in kringen

2011-10-14T01:33:00.005+02:00

(Dit is een stiekem tekstje voor de begrafenis van de dingen die ik denk omdat de dingen die ik denk mensen angst aandoen en hen doen weggaan. Omdat ik niet wil dat mensen weggaan, ben ik gestopt de dingen die ik denk uit te spreken. Maar ik denk ze nog steeds. Dit is ook een tekstje voor de begrafenis van dingen die mensen mij toeschrijven én van de laatste mens die de dingen die ik denk wist. Maar eigenlijk is dit toch meer)

Een tekstje voor de begrafenis van iemand die in kringen vertoefde. Het mag voorgelezen worden voor iemand die verbluffend was in kringen op een begrafenis.

Mensen vonden haar heel spectaculair
want zij kende veel acteurs.
Zij was iemand die altijd wel ergens
goeiendag kon tegen gaan zeggen.

Zij at veel groente
en van haar werk moest ze zich zwart kleden,
maar zij had daar zwart met een tint rood
van gemaakt.

Zij deed bediendewerk maar zo voelde het niet
want zij mocht nog tamelijk veel rondlopen.
Het voelde wel alsof zij vrienden had
maar die had ze niet
want zij was nog tamelijk veel alleen.

Maar de mensen vonden haar een hele toffe.
Die is altijd heel vriendelijk zeiden ze,
die komt ge overal tegen.

Zij besefte dat mensen enkel nog interesse
hadden in haar goeiendag
en begon daar niet goed van te worden.

Ze ging naar een notaris en zei:
"Vrijdag 14 oktober; ik ben zot geworden.",
want ze gebruikte haar notaris als dagboek.

Vanaf die dag deed zij haar wenkbrauwen bitch schreeuwen
en moest niemand haar nog hebben.
Dat dit jullie een lesje moge leren!

Een Kindskind in een huis in Denderwindeke

2011-09-21T00:51:00.000+02:00

Grootouders zegden: "Wat is het fijn dat jullie nog nietig zijn, Kindskinderen!"
Ouders zeiden hetzelfde
en het ene Kindskind vroeg waarom.

Grootouders dachten dat zolang de Kindskinderen petieterig bleven,
zij zich niet zouden gaan storen aan de ouders en grootouders.
Ouders vonden het fijn dat Kinderen als enigen lachten om hun scheten.
Zij waren tenslotte makkelijk als varkens -
een goed Kindskind eet alles.

Toen de Kindskinderen aanzienlijker werden,
zeiden de ouders "vervelender".
De vingers van papa etterden van ouderdom
die hij met zakdoekjes moest doppen
en moeder droeg enkel nog
steunverband.

Bij Grootouders schrokte men louter nog
dingen die tof waren om in een pan te zien liggen en
de ijsthee deed nu meer dan enkel lijken op Opa's pis.
Men moest een stuk van Oma's looprek zagen
omdat ze ongewoon snel kromp.
Zij knuffelde de Kindskinderen enkel nog
zoals ze de stang bij haar toilet vasthield;
zij hees zich aan hen op.
Zij kroop langs de halzen
en gleed uit op de haren,
greep dan naar de luchter
waar ze zich wilde verhangen.

De Ouderen zaten hele dagen achterover en
droegen niet langer kledij want
zij hadden het graag los en zij hadden er graag wind in
en het is fijn om wind in de haren te hebben op een fiets,
vooral met een fluit op leeftijd.

De Kindskinderen werd op het werk gevraagd
naar hoe het met hun geluk was en
ze spraken van: "Goed."
en daarna ging het over hoe
Ingrid geen goede moeder zou maken.

"Ik ben vergeten waarom ik hier met die fles cognac sta.",
zei moeder nog bij het vertrek,
waarna ze de autodeur door haar vingers dicht trok.

Ik wil je in een slet schminken

2011-08-21T06:02:00.021+02:00

Dit is een gedicht dat ik schreef in naam van Melissa uit mijn vroegere klas. Toen ik haar voor het eerst zag, wist ze niet zo erg veel maar dat is toen bergaf gegaan. Ik draag dit op aan Haydé omdat zij geen snol is en toch uit onze klas komt.

Om knap te zijn zoals ik moet je
je hoofd kunnen schudden
als een natte hond
en de bitch-test slagen

Mijn kuiten zijn niet van
die kwabbige puta's
maar ook niet van die dikke
van te veel sport

Ik draag mijn
bijzondere kledij op
de manier waarop
ze het op de paspop
voordeden en wil je
met je flosh een snorreke
tekenen op mijn gezicht?

Ik voel de slet
op dit moment zo al
uit mij komen

Op mijn gelaat straalt
de zon veel mooier
dan op andere -
Honden neuken
heel graag mijn been

Als je op mijn kop slaat
trekt in een reflex mijn
kringspier samen.

Ik ben die giechelende
die paradeert in de straat
en in haar tampon pist,
ik ben het die het als eerste
in je ogen zag:
jij bent een
homolesbieseflikker.

Je mag me een bloedneus
slaan en op mij spuiten,
dan kunnen we
cocktailsaus maken.

De tijd van de moordenaar

2011-08-20T07:42:00.001+02:00

Reconstructie van een droom.

Vandaag is 't den tijd van de moordenaar.
De moordenaar mag hier alles.
De moordenaar mag gewoon staan en gaan waar hij wilt.
- Mijne mecanicien is er ene.
Oh, maar mijne man heeft ook is ene gekend.
Ik heb hem gezegd: "Ge doet daar geen goed aan. Diene mens heeft daar ook niks aan."
Hij zei dat 't zijne maat was.
Dat ij daarmee zo goed kon babbelen.
- Ja, zo ne moordenaar heeft toch altijd wa meegemaakt hé.
Maar ge moet daar kordaat in zijn. Ni toegeven.
Mijne man dan: "Geeft em een kans. Allez please, geeft em een kans."
Maar hoeveel dingen moet ne mens kansen geven?
't Gaat slecht met hem zegt em dan, mijne man.
"Hoe slecht?", vraag 'k hem.
- "Hij heeft geweend."
't Ging hem ni af zegt ij.
'k Heb hem gezegd: "Ik ken de regels van de kunst,
maar of ik die nu van alle kunst ken.
Ik zou het niet kunnen zeggen."
Hij dan: "In ons huis staat alles als eilanden."
Ik wist ni wat ij daarmee bedoelde, maar 'k vond dat schoon gezegd.
'k Heb hem zijne moordenaar laten houden.

Daags daarna zag ik mij gedwongen diene moordenaar naar ons Armandoke te vragen.
"Heeft u mijn Armandoke gezien?
Onze Armando, hij is vertrokken, we hebben hem niet meer gezien."
- ik had op dat moment ne vogel in den oven zitten

"Je kan je beter klaarmaken.", zei de moordenaar mij.
Ik uit mijn dak. "Dat staat hier onder water!"
Hij weg. Ik bel hem: "Dat staat hier onder water!"
"Mijn wasmachine!"
"Er zijn al vele dagen voorbij gegaan.", hij dan.

Allez jong, u zo nog ne keer herbeleven..
Hoe gaat gij mij tegemoet komen?
Elke dag boterhammekes voor iemand smeren,
dat schept nen band ze.
"Er staat hier vanalles onder water."
Ikke moedeloos van al dat water.

"Komt ge nog of hoe zit het?"
Als het goed is voor u,
zal ik mijzelf Koude-Hamburger-John noemen.
't Is maar een woord of drie.
En hoe zit dat met mijn machine?
't Is genoeg geweest. 'k Maak mij van kant.

Tekstje voor op begrafenissen 9: Iemand die de website deed

2011-08-12T06:23:00.020+02:00

Een tekstje voor de begrafenis van iemand die de website deed. Het mag voorgelezen worden voor iemand die het moeilijk kreeg aan zijn kiekenvlees en de website deed op een begrafenis.

Hij kleedde zich elke dag alsof hij
een interview zou moeten afleggen;
geen risico's pakken,
proper hemd enal,
d' er staan.

Morgen was er de deadline
voor de sollicitaties
maar hij dacht nog;
veel Franstaligen
- we denken dat het dat
moet geweest zijn.

Hij was trouwens verkozen
tot ondervoorzitter en
was constructief geweest
rond strategy papers.
Dat had geholpen.
Goede connecties met
die felle lesbo van
de raad van bestuur
ook.

Hij had zeer aan
zijn kiekenborst
zei hij nog,
maar ook:
"Da val wel mee weh."

En nu is het Sandrine die de website doet.

Tekstje voor op begrafenissen 8: Iemand die schoon woonde

2011-08-08T19:29:00.008+02:00

Aan An-Sofie, Isaline, Jan, Jens, Kate, Laura, Magalie, Pieter en Shelley.

Een tekstje voor de begrafenis van iemand die schoon woonde. Het mag voorgelezen worden voor iemand die schoon woonde op een begrafenis. (Iemand uit Watou)

Op een dag was hij weg
en we dachten
hij kan maar op drie plekken zijn:

Thuis,
De Spar of
Café Gasthuys.

En zo was hij
gewoon nergens
te bespeuren.

Hij had zich kwaad
gemaakt op Watou.
Hij zei:

"Daar is meer leegstand dan
in Brussel,
dat gat.
Daar is niet eens
bruin brood
als ge het niet zelf bakt."
Maar wij waren daar nochtans graag.

In Watou heeft iedereen niks te doen,
dat is heel gemakkelijk om mee af te spreken -
en wie eet dat nu bruin brood.

Maar dat zegden we hem niet want
hij had veel spieren
en daar moesten we voor oppassen.

Ineens verschoten wij ons een geluk;
Boterige chocoladekoeken
als koeievlaaien in de zon
en overal confettibanen
(banen in de lucht waar
al eens confetti heeft in gevlogen),
en dan hij die was doodgevallen.

Maar niet in Watou.
We kregen telefoon
dat hij ergens was doodgevallen.

We hebben van kerk
naar kerk
moeten rijden
en toen lag hij daar,
doodgevallen op zijn vlucht
uit Watou.

En ook al hadden de mensen
hem daarna niet meer graag, ze zeiden
net als over de andere dorpsdoden
dat hij toch zo schoon gewoond had.

Wat vliegt daar

2011-08-03T20:10:00.004+02:00

Een landhuis.
Velden.
Een grote tuin.
Een boomgaard.
Boomgaardén.

En pal in 't midden.
In't rood.
En 's nachts helemaal verlicht.
Een platform om luchtballonnen op te laten,
een speciaal platform.

En duizend luchtballonnen,
in de lucht,
die uwe naam spellen.
In't groot.
In't rood.
Tienduizend.. - een miljoen luchtballonnen
die in't supergroot uwe naam spellen.

Over verschillende continenten gespreid de letters van uwe naam.

Een míljard luchtballonnen.
Met zeven in zo énen ballon.
De wereldbevolking ín uwe naam.

En al die hondjes maar van in hun huizekes
keffen naar hun bazekes.
Keffen, naar uwe naam.
"Smeerlap.", denken ze,
"Mij hier zo alleen laten."

Maar die bazekes:
"Neen, 'k vind 't hier schoon, 'k blijf hier hangen."
En die vlogen hoger en hoger me hunnen ballon;
uwe naam,
hoog in the sky.

's Nachts zochten die hondjes nog met
die verlichting van dat platform naar
uwe naam.
Maar geen bazekes te zien.

"Gijlen hebt ons wel, maar wij u ni."
zeiden die hondjes.
Ze zaten daar schoon.

"Ge hebt te groot gebouwd,
ge zit met lege kamers.
Ge krijgt uw eigen niet meer verhuurd.
't Hing in de lucht dat ge ging vertrekken."

En als ge heel goed kijkt,
kunt ge ergens ver bovenaan 't firmament
uwe naam zien hangen.
En zeven miljard zwaaiende pollekes.

Tekstje voor op begrafenissen 7: Iemand zwart

2011-07-29T20:01:00.009+02:00

Tekstje voor de begrafenis van iemand zwart die in de ongenade was gevallen. Het mag voorgelezen worden voor iemand die zwart was in ongenade op een begrafenis.

Aan H en D

Wij hebben iemand in de familie die dat ook heeft voorgehad -
er zijn van die dingen die men toch liever arm is;

Ze stond aan de deur,
ze deed de deur open,
de deur ging niet open.
Via de brievengleuf probeerde
ze binnen te raken
maar daar hing een vel voor,
een velleke.

Volgende etappe:
Ze trok aan dat vel en
er kwam een hele huid mee.
Dat hadden wij nog nooit geweten.

Toen wij iemand schijnbaar velloos aantroffen -
en daar zijn we nu beland,
hebben wij nog getracht de schade te herstellen.

Wanneer men zijn kind zegt:
"Gij zijt stout, wij zetten u buiten zoals het vuil,
als gij terug binnenkomt, zetten wij u volgende
donderdag opnieuw buiten als het vuil."
Mensen zeggen dat.
Sommige mensen doen dat en
lopen bij het naar binnen gaan
huilend terug, hun kind omhullend
met tranen en armen.
Anderen doen dat en betreuren
hun leven lang.
"Niemand doet dat!"
Mensen pakken elkanders vel niet af.
Wij hadden zoiets nog nooit zien gebeuren.
Wij hadden zoiets van: "Maar allez.."

Zij wilde nog naar binnen gaan.
Ze opende de deur,
de deur ging niet open;
er zat een velleke onder
de deur geklemd.
Ze opende de deur,
duwde zo kleine wondje,
en de huid scheurde.
Maar achteraf bleek die toch
al van niemand geweest te zijn.

Toen wij niemand schijnbaar velloos aantroffen
- en daar zijn we nu beland,
hadden wij het lege vel reeds begraven.

Op vrijdag zat het kind nog bij het vuilnis.
Toen het die nacht regende,
heeft het kind iets gekregen.
De vuilnisman wilde het kind niet meenemen
omdat hij op zijn
Dingendiedevuilnismanmagmeenemen-lijstje keek,
en kinderen stonden daar niet op.
(Dat is metaforisch voor
vastzitten tussen leven en dood.)
"Ik ga u hier moeten laten staan.",
zei de vuilnisman
dag na dag.
Hij plakte een sticker op het kind.

De man die bloemen zaait om
ze bij het openen van de eerste knop
af te maaien.
Mensen doen dat niet.
"Is dat erg?"
"Dat is toch niet goed!
- dat wordt niet gedaan,
hij moet dat niet doen!"

"Vandaag was je geen aardig kind!"
Toen we naar Londen gingen
en in Parijs aankwamen;
weet je nog die keer?
Jouw schuld!

"Die mensen dragen hun borsten vandaag zwaar."
(dat is omdat zij mij missen dacht het kind)
Een jaar was verstreken en
het kind was op de stoep gebleven,
het bespiedde die mensen.
Die mensen bleven naïef.
Ze zeiden:
"Wij zouden bij jou nog niet van licht
willen lezen afkomstig van dezelfde bron."
Ze werden boos en stroopten
het kind het vel af.
"Nu moet het gedaan zijn.",
zeiden ze.

Op die dag viel er een licht over het huis
dat reeds uit zichzelf een schaduw was.
En zo is het tot nu gebleven.

Tekstje voor op begrafenissen 6: Iemand die niemand

2011-05-05T02:43:00.019+02:00

Tekstje voor de begrafenis van iemand die niemand graag had en dood gemaakt werd. Het mag voorgelezen worden voor iemand die niemand graag had op een begrafenis.

Zij liet haar hond achter zoals ze haar jas zou uitdoen en aan de kapstok hangen;
ze bergde hem op,
in een doos op zolder
of als het maar voor even was;
bovenaan in de jassenkast,
bij de hoeden,
of in de paraplubak.

Zij was de mens die opmerkte
wanneer je op je schoenen had geplast
en die steeds zei:
"Wij zijn hier nog niet klaar."
Voor haar was niemand waar dan ook ooit klaar geweest.

Zij vermeldde steeds haar zere poep
van al het zitten bij haar baan
en hoe ze nog steeds kon teren op
haar pamperrekening van vijftig jaar eerder.
Zij was zo een zuinige.

Zij was de mens die zei:
"Hier komen de traantjes.",
wanneer iemand om haar huilen zou,
of door haar toedoen.
Wij kregen buikpijn van hoe zij rook.
Zij was zo een triestige.

"Ga maar wat afkoelen op de gang!
Steek uw kopke maar eens in die tobbe -
wij zullen uw handtas intussen wel
bij ons op schoot nemen.
En weet dat als een hand u bij de
nekharen grijpt, het niet zal zijn
omdat wij denken: "Oei, zij blijft lang onder.
Zij zou mogelijk wel eens naar lucht moeten happen."
En weet dat ge hier goed zit bij ons,
in de kast van den bureau.
Dat we uw achterstallige papieren zullen invullen,
uw lonen zullen innen, de rekeningen betalen.
En niemand zal het ooit geweten hebben."

Geen groot licht,
geen groot gemis.
Maar ge waart wel nen harde werker.

Mag ik u moeke noemen?

2011-05-03T23:13:00.019+02:00

Als iemand het nodig zou hebben
ergens een weg te vinden
naar iets of iemand,
dan is er deze plek
waar men iedereen moeke mag noemen.

Klein genoeg om omwald te worden
en daarom omwalden wij die plek.
Groot genoeg om er een hart kwijt te raken
en daarom verloren wij daar onze harten.

De wind speelde met ons in het graan
en dreef ons elk avondmaal tot ons nest.
Ons stemgeluid was enkel nog dat van een vijfjarige
te hard gekriebeld door zijn vader.
Wij konden veel verdragen.

De ouderlingen spraken van:
"Het dorp dat de geur van wafels
in dit land had binnen gebracht."
Wij lachten om hoe hun loszittende huizen naar elkaar toe dreven.
Nog een beetje dichter en ze zouden elkaar
vanuit hun ramen
kunnen zoenen.
Zij hadden de overstromingen meegemaakt
maar konden daar inmiddels om lachen.

Het was pas toen wij die plek zagen,
wij beseften waar de ballonnen die wij
als kind zo vaak hadden opgelaten,
al die tijd waren neergekomen.

En de plek zei dat we haar moeke mochten noemen.

Tekstje voor op begrafenissen 5: Iemand die opging

2011-04-25T15:55:00.011+02:00

Bij dit tekstje voor op begrafenissen mag zachtjes "Geen zwakke zesjes." gefluisterd worden. Op de achtergrond.

Tekstje voor de begrafenis van iemand die daar heel erg in opging en stierf. Het mag voorgelezen worden voor iemand die daar heel erg in opging op een begrafenis.

Hij was altijd al hard opgegaan
en er voor gegaan
goed zijn best gedaan.

Hij zou het nooit zomaar geprobeerd hebben
liet zich niet betrappen op foolish zijn
en ging daar tenslotte simpelweg en helemaal in op.

Ik heb dat zien gebeuren dat hij op een terras zat en plezier had.

En toen ging ie dood.

Tekstje voor op begrafenissen 4: Iemand schoon in dat kleedje

2011-03-30T23:01:00.023+02:00

Een tekstje voor de begrafenis van iemand die schoon was in dat kleedje, opeens viel en stierf. Het mag voorgelezen worden voor iemand die schoon was in dat kleedje op een begrafenis.

Voor haar begrafenis schrijf ik idyllische dingen als
ik had verwacht dat zij als een sigaret was die nooit doven zou.
Zij was de trippel in mijn bierkorf,
de saus op mijn frieten.

Ze was zoals een videoband die men
de hele tijd zou willen terugspoelen.
Zoals een stielman,
die vindt men ook niet veel meer.

- En die was zelfs nog niet tot in de fleur van haar leven geraakt.

Hoe zij schoon was in dat kleedje,
ik zou het niet kunnen nadoen.

Tekstje voor op begrafenissen 3: Toffe madam

2011-03-19T00:27:00.010+01:00

Een tekstje voor de begrafenis van iemand die een toffe madam was en opeens omkwam. Het mag voorgelezen worden voor iemand die een toffe madam was op een begrafenis.

Het was een toffe madam maar wel een heel magere.
Op koude dagen waarop haar gezichtsvel strak stond,
leek ze op een skelet waar iemand te dun gesneden sneetjes beenhesp had op gelegd. En die was altijd bleek in haar gezicht.

Wij hadden nog samen in het lager gezeten.
Toen die klein was had ik nooit gedacht
dat dat zo een toffe madam zou geworden zijn.
Het was ruim na haar dertigste dat ik voor het eerst dacht:
"In die vrouw zit iets in,
hier zie ik de kiem van een toffe madam."

Hoeveel toffer die nog had kunnen worden als ze nog had geleefd?
Ik zou het niet weten.

Tekstje voor op begrafenissen 2

2011-03-02T20:54:00.005+01:00

Een tekstje voor de begrafenis van iemand die homo was en omkwam na zijn relatie. Het mag voorgelezen worden voor iemand die homo was op een begrafenis.

Sinds hij uit zijn homorelatie gestapt was,
had ik het gevoel dat ik het terug over mijn hart zou kunnen gekregen
hebben hem aan te kijken.
Het heeft mij nooit bevallen dat hij georiënteerd was.
Ik noem dat onredelijk en driftmatig.

Het werd al wat friskes toen hij dood ging,
maar laat ons niet zeggen dat het al volle winter was.

Ik heb dat mijzelf nooit weten te verkroppen,
zijn oriëntatie.
Maar verder was het een heel lieve homo.
Daar niet van.

Tekstje voor op begrafenissen

2011-03-01T00:26:00.000+01:00

Een tekstje voor de begrafenis van iemand die lesbisch was en die omkwam in haar relatie. Het mag voorgelezen worden voor iemand die lesbisch was op een begrafenis.

Liefde zat er voor hen niet meer in
want zij hadden al eens kinderen gehad
en ze zaten op zee zonder boot
want die arme vrouw had haar eigen vlot in brand gestoken.

ARME VROUW
die vreselijke aanvallen van Heather
die met de mond in de tong praat
en haar uitvallen toch.
IS DAT WIJN?
Wees er alstublieft voor haar.
Ga eens langs bij haar.
Sinds ze dat lesbisch koppel
niet meer vormt doet ze toch
zo vreemd!
Ze heeft net zo goed als
moeten vernemen dat ze
helemaal
niemand heeft
eigenlijk.
Ze hebben het gedaan gemaakt.
Ze heeft dat allemaal alleen moeten dragen.

En ze woonde dan nog wel in die boot ook
nog, ook dat nog. Waar ze graag woonde!
Dat het niet gepland was of
in de trant van
Elke Atlanta - haar wederhelft in de voormalige
vorming van het lesbisch koppel
die deels ook haar, hun eigen boot in brand had gestoken,
die inbreng had gehad.

Ze had gedacht,
die arme vrouw,
die ligt plat, die is niet goed,
ik ga die plat laten liggen,
die gaat plat moeten blijven liggen.
Maar toch niet op een brandend vlot.
Boot. Woonboot.

Houd het beestje recht
geef het wat water
zeiden ze nog
steek het in een dozeke
met wc-papierkes
goed voorzien van iemand die
de was en plas doet
van het arme beesteke.

Ze hadden een jonge merel in de tuin op hun boot
waar ze nog een nanny voor hadden gekocht.
Zo een lieve mensen dat dat waren!
Zo'n lieve!

Niet echt een titel

2011-01-10T03:54:00.005+01:00

Dit gaat over de vier minuten in je leven waarin elke minuut het meest telt. Meer dan alle andere minuten die tellen. Dit is
voor de dag waarop je hulpeloos in het water ligt,
voor wanneer je borstels vol oud haar zitten
en mensen aan de oever dingen naar je toewerpen.
Voor wanneer je haar niet meer zo kastanjebruin is
maar lichtbruin met een ietwat grijze schijn
- maar heus niet grijs.

Voor wanneer mensen dingen naar je toewerpen
en zich afvragen hoe die vrouw er als twintigjarig meisje
uitzag en hoe ze daar toch is terecht gekomen.
Voor wanneer mensen niet langer touwen en boeien
in het water werpen
maar foto's in kaders en gerechten in potten
uit de koelkast.
Voor wanneer heel je geschiedenis in een doos past
waarvan de inhoud je wordt nagegooid
en mee zinkt.

Voor alles wat je ooit werd beloofd.
Voor eeuwige liefdes,
namiddagen in de zon en
een gegarandeerde tweemaandelijkse bloei.
Op zekere leeftijd moet men zijn tenen
niet langer in schoenen van vroeger
trachten te stoppen, want meer dan tenen
krijgt men daar toch niet meer in.
Voor alles wat ooit jouw idee was.
Voor onze dode ouders
en zieke zusters.
Voor je zwarte Minnie Mouse-hakken.

Voor de keren je je huis niet meer zal uitkomen
en de dingen enkel nog als schaduwen
van de zon op je muur zal zien.
Voor het huis waarin je als eerste zal aankomen,
dat je zal vullen
en als laatste bewonen.
Voor alle kennis die je hebt gehad.

Voor het oude vrouwtje
dat jassen had inmiddels tot op de grond en
wiens voeten voortgleden in de sneeuw.
Voor het vrouwtje dat zich toen van het jaagpad
afduwde en op haar achterwerk
de rivier in gleed.
Voor het vrouwtje dat in het water de ogen enkele malen
knipperde. Omdat het er zo koud was.
Voor het vrouwtje dat niet zag wat haar
werd toegeworpen en voor het vrouwtje dat
zich gewoon liet glijden.
Het vrouwtje dat niet zomaar een vrouwtje was
maar een prinses en eigenlijk ook nog een klein meisje
met op haar schouders mijn rustende ook oude handen.
Een paar pantoffels onder een rode jas
en toekijkend van in de wei;
heel veel lichtbruine bambi's.

Jacoba in Central Park.

De heer zal bij u zijn

2010-12-30T22:33:00.023+01:00

Henk is de man die bouwt een serre,
alle ramen met krantenpapier bekleedt
en de planten dan vertelt over het licht.
Die de snoepjes voor mee naar school
van zijn kinderen begraaft in de tuin,
dan zegt: "Ze zitten in de brooddoos."

Al het zweet dat zijn lichaam ooit verlaten heeft,
is er inmiddels langs dezelfde huid terug ingekropen.
Als mosterd wringt het zich soms nog naar buiten
maar daar blijft het enkel mosterd.

Henk is de man die schenkt een geschenk,
dan zegt: "Dat is niet voor u."
Die alvorens hij iets doet reeds zegt:
"Ik deed het enkel voor mezelf."
Waarom hoofs zijn als bizonvellen
evengoed warmte geven;
Waarom iemand verkrachten
als men evengoed meteen kan doden?

Maar iedereen denkt:
"Henk is als een grote champignon.
Te groot voor uw bakkes,
maar als ge er in snijdt,
wordt hij helemaal plat.
De planeet zal zich wel tegen hem keren."

Maar de planeet doet juist niets
en het volk zit neer
en Chrétien de Troyes moet nog geboren worden.
Maar of Chrétien nu al geboren is of niet,
dat maakt niets uit.

Het volk zal elkaar altijd vibraties
willen geven via de telefoon.
"Kunt ge mij bellen? Het is voor vibraties."
Het volk pakt geen pillen maar tabletten.
Het volk voorziet scampi's met kerst
en kaasfondue op oudjaar.
Het volk blijft tot na twaalven
maar liever lag het dan al in bed.

Onze vader,
wij zijn uw schapen en er zitten plooien in ons behang.
Henk heeft ons behang afgetrokken
want hij vond het niet schoon,
maar wij kennen Henk niet.
De heer zal u bewaren,
zoals de man die de flessen bewaart
waarin hij het laatste jaar heeft gepist.

Paula

2010-12-03T23:20:00.004+01:00

Dat gevoel van ergens helemaal alleen aankomen en op zoek gaan naar de blikken die zeggen:
"Kom, voeg u bij ons. Ge kent ons niet, maar ga vanaf deze dag een jaar verder en deze blik zal u zo vertrouwd lijken.
Kom bij mij, en het resterende deel van mijn leven lang zal ik niets liever willen dan samen met u kaarsen doen branden en doven. Want er is niets mooier dan een donkere kamer waar een kaars wordt in aangestoken. En als er kaarsvet op een van onze handen valt, dan doen we gewoon verder. En als onze lucifers op zijn, dan halen we gewoon nieuwe. En de geur van gedoofde kaarsen. Kom hier, en binnen een paar dagen zult ge u al op uw gemak voelen bij ons. Of alleszins bij mij. Want ik zal uitgroeien tot uw lief of uw vriend of misschien wel tot uw vijand, of ik zal eerste minister worden."
- "Maar neen.", zei Paula: "Gij zijt op zijn minst al zeventig. Dat is niet meer de moeite."
"Paula. Ge zijt nu negenentwintig. Voeg u binnen zestig jaar bij mij, en als ge tijdens het eten in slaap valt, zal ik u wakker babbelen. Ik zal roepen: "Paula!". En ge zult wakker schieten en ge zult mij vies bekijken en ge zult mij haten omdat ik u altijd wakker babbel tijdens het eten. Maar ge zou mij dankbaar zijn, want zonder mij zou ge niet meer eten en nog vroeger sterven. En ge zou rond kijken en ge zou de muren van onzen home zien en ge zou denken. Ge zou niets denken. Want oude mensen denken niet meer. Oude mensen laten alleen los. Ge denkt aan uw huis Paula. Uw huis dat er nog staat, maar waar ge van weet dat het nooit nog uw huis zal zijn. Ge denkt aan uw spullekes, en ge kijkt naar het slaapkleed dat ge nu aan hebt. En ge denkt aan waar al uw spullekes liggen. Ge denkt aan uw naaimachine. Ge denkt aan hoe ge uw kleinkinderen steeds van uw naaimachine moest jagen. "Pas op uw vingers!" En ge zijt uw spullekes aan het loslaten. En ge kijkt wat tv. Dan komt het moment dat het voor u niet meer uitmaakt of uw huis er nog staat of niet. En dan zijt ge dood. Tot binnen zestig jaar Paula."

Ik ga op reis en ik neem mee

2010-10-17T23:13:00.010+02:00

Het is niet de kilte in een huis dat gister nog warm was,
niet de kat die de deur krabt,
het is de lucht die zegt: "Pas op, hier gaat iemand dood gaan."

En ieders ogen die zeggen: "Als het maar niet die van mij is."
Het is de angst bij elk telefoongerinkel.
"Als het maar niet die van mij is."
De opluchting maar ook herboren angst bij een volgend gerinkel.
"Is het die van mij?"
Als kleine muisjes met angstige oogjes
klaar om doodgetrapt te worden.
Maar het is niet die van u.
Het is nog niet die van u.
Zal ik u maquilleren voor de dag waarop ge dood gaat?
"Neen, nog niet, niet vandaag.
Maar 't zal wel gaan komen."

Het moment waarop de dood zo dichtbij is gekomen
dat ze in uwe nek staat te asemen.
"Ik kleur mijn haar niet meer want het is niet meer de moeite
en ik heb geen haar meer."

Het is niet de stilte enkel doorbroken door het tikken van de wijzers van een klok,
het zijn niet de vazen waar de bloemen reeds lang alle water hebben uitgezogen.
De laatste zijn die uw huis verlaat.
Als laatste de deur achter u dichttrekken,
niet wetend wat er daarna met uw deur zal gebeuren.
"Drinkt nog een taske koffie. Het is misschien uw laatste.
En ge dronk zo graag koffie.
Denk aan al die keren ge uw deur hebt dicht getrokken,
en drink er een taske bij."

Als kind bouwde ik steeds blokkentorens,
en die blokken waren al heel erg oud.
En als ik dan opkeek, dan zag ik mijn oma in de sofa.
En dan dacht ik: "Mijn blokken zijn al heel oud,
mijn oma is al oud.
Maar mijn blokken zullen nog lang meegaan,
net als mijn oma."
Als kind duurt het niet lang
vooraleer je groter bent dan je oma.
- Joepie, ik ben groot, al groter dan mijn oma!
En ik bouw torens, ook hoger dan mijn oma.
"Maar ik word ook kleiner jongen."
-Maar waarom word jij kleiner oma?
"Omdat ik al oud ben.
Ik ben al oud, maar niet stokoud.
Ik kruip heel graag onder de wol.
Ik ben nog geen negentig.
Ik eet graag taart en zelfs met pruimen.
Pruimentaart die lijkt op appeltaart,
want appeltaart eet ik echt ontzettend graag.
Ik word ouder, want ik word sneller moe
en kindjes hebben onuitputtelijke energie.
Ik ben geen kindje meer.
Ik zal ook nooit nog een kindje zijn.
Ik zit in mijn laatste fase,
de eindspurt naar de meet."

Allez madam, ge gaat op reis.
Wat neemt ge graag mee?
- "Wat kan ik meenemen?"
Ja, dat weet ik ook niet.
- "Oké. Ik ga op reis en ik neem mee..
Niks.
Want ik ga zonder valiezen."

Naar het kerkhof gaan en kunnen zeggen,
daar ligt iets dat van mij was.
Daar ligt iets dat mij op schoot nam en in mijn wang kneep.
En ik had dat heel erg graag.
Daar ligt iets dat mij geborgenheid gaf
en vorm aan mijn bestaan. En betekenis.
Iets dat onsterfelijk leek omdat het al
veel eerder hier was dan ik.
Iets dat enkel een leven voor het mijne leek te hebben,
omdat er hoeden op de kast stonden,
en omdat die hoeden tijdens mijn leven nooit gedragen werden,
en dat die toch ooit moesten gedragen zijn,
maar niet wanneer ik in leven was."

Een tapijt, de blokkendoos, mijn oma in de sofa.
En ik die torens blijf bouwen voor mijn oma,
torens hoger dan mijn oma.
Mijn oma die naar de winkel gaat en
de deur achter zich sluit.
En ik die op de drempel voor de deur zit te wachten.
De deur zit te bewaken.
Hier woont mijn oma,
en hier zal mijn oma altijd wonen.
Ik heb mijn oma nooit elders geweten.
Dit is van mijn oma, haar stekske.
Dit is de sofa van mijn oma,
dit is haar bed.
Dit zijn de spullekes van mijn oma.
Blijft daar eens af.
Ga hier eens buiten.
Ik zal de deur wel bewaken oma.
Ik zal ze wel voor u sluiten,
zodat gij het gene laatste keer moet doen.
Ga eens weg, mijn oma komt zo thuis!

Allez oma,
ge gaat toch ni weg,
gij kent mij al zo lang!
Niemand kent mij langer.
Allez ge gaat toch niet weg zeker.
Hou mij nog eens in uw armen.
Wieg mij.
Borduur mijn naam op al uw handdoeken.
Eet mijn suikerboontjes.
Allez kijk hoe schoon mijnen toren
van suikerboontjes.
Ge zijt zo verzot op suiker.
Eet nog eentje.
Lees mij nog een verhaaltje.
Smeer mij nog een boke.
Fiets nog eens met mij achterop.
Maak nog eens uw pannenkoeken.
Rol de ballekes voor de soep.
Geef mij nog een zoen.
Allez toe ga toch ni weg.
Al mijn vrouwen verlaten mij.
Ik voel mij zo alleen zonder u.
Ik zal mijn vingers niet meer verbranden aan uw strijkijzer,
ik zal de bladeren van uw planten niet meer knippen met mijn kartelschaar,
ik zal voor u naar de winkel rijden.
Ik weet wel dat ge niet altijd zou kunnen gebleven zijn.
Toen ik klein was hoopte ik, allez, geef haar nog tien jaar.
Laat haar mij meemaken.
Want ik wil zo graag dat ze mij meemaakt.

Dit is niet het verhaal dat ik wilde schrijven

2010-09-23T22:27:00.007+02:00

Geschreven voor "Daníell In The Sea - Jónsi & Alex".

Danielleke bij de zee.
Hij is schelpkes aan het rapen.
Met zijn kleine pollekes schept hij zo nen helenboel zand mee.
Zijn zakske zit vol zand, hoop en al vijf schelpen.

Zijn mama en zijne papa zitten op den dijk.
Beide met ne verrekijker.
Beide niets anders doend dan naar hun Danielleke kijken.
Ze houden hem in 't oog.
Het is niet dat ze zijn uitgepraat,
ze dienen het hogere doel.
Ge vraagt u misschien af:
"Waarom gaan ze niet gewoon bij hun Danielleke zitten?"

Danielleke is wa eenzaam.
Hij praat niet met de andere kindjes,
zij evenmin met hem.
Zijn ouders willen hem wat pushen.
Wachten op het moment dat een ander kindje,
ook schelpkes rapend, op Danielleke botst.
En dat het dan zou zeggen:
"Hé, gij raapt ook! Doen we samen?"

't Is winter, 't is koud.
Danielleke speelt bij de zee.
Hij raapt schelpkes, zijn zakskes zitten vol zand.
Danielleke is eenentwintig.
Hij heeft een kettingske, het zegt: "Danielleke <3."
Zijn mama zit op den dijk.
Ze heeft ne verrekijker vast, ze kijkt naar hem.
Ze heeft den bibber, ze is al oud maar niet stokoud.
Ze denkt:
"Dit is niet het verhaal dat ik wilde schrijven."

Danielleke bij de zee.
Het water kruipt in zijn
opgerolde broekspijpen.
Zijn mama zit op den dijk,
ze heeft ne verrekijker vast.
Ze denkt:
"Ga toch ni zo diep jongen."

Danielleke gaat wandelen.
Hij springt over de golven.
Hij laat ze tot aan zijn middel komen.
Danielleke is aan het wandelen.
Hij probeert nog over de golven te springen.

Het moment waarop een achtervolging een zoektocht wordt.
Wanneer "Ja, daar is ie, ik zie hem.", "Hier moet ie vast wel geweest zijn." wordt.
En dan langs een weg waar niemand woont, achtervolg je.
Maar die ene weg waarvan je met zekerheid kon zeggen dat hij daar ook was, is nu honderd wegen geworden. Wegen waar hij slechts mogelijk langskwam.
Je achtervolgt zonder te weten of je nog wel volgt.

Ge kunt geen kaarske doen branden aan de zee.

Iets over mensen met een hond

2010-08-16T01:40:00.007+02:00

Pasen was een succes!

Allez.
'k Zet dat gebraad op tafel - schoon gebraad, groot,
'k Was er nen hele namiddag aan bezig geweest.
"Hoe moet kik daar aan beginnen?", vraagt den Dino.
- Ja, 'k had hem uitgenodigd. Sinds zijn scheiding ist ij veel plezanter geworden.
"Gewoon aansnijden.", zeg 'k ik.
Ja, hoe speelt ge een heel varken binnen?

"Uw kinderen zijn echt ge-wel-dig!", zeg 'k hem.
Hadden die twee van den Dino dat gebraad tegen 't plafond gesmeten.
Zij: "Ja, wa nu?".

Ik naar de keuken, kasten open.
Rozijnen, niks dan rozijnen.
"'t Is rozijnenweek.", zeg 'k. "We eten alleen rozijnen!"

De laatst opgeblevene

2010-06-19T12:48:00.003+02:00

Ik ben de laatst opgeblevene,
waar anderen sterven in hun slaap,
waar anderen liggen woelen in hun slaap.
Onbewaakt. En ik ben hun gevaar.
Waar anderen nooit alleen kunnen zijn en aan elkaar klusteren,
als ratten in een steeg als het koud is,
heb ik het alleenrecht op alleen zijn.

Dat is de laatst opgeblevene.
De laatste die nog alleen mag zijn.
De laatste die niet moet zeggen: "Laat mij gerust.",
om gerust gelaten te worden.
Wat hij beleeft missen anderen,
en hij beleeft alles al.

Ik kwam is op de taart: twee

2010-04-02T11:19:00.002+02:00

Een verhaal over baby's die als oude mensen praten.

Zoé: "'t Is te hopen dat 'k sterf voor dat mijn stoof het begeeft. 'k Heb echt geen goesting om die te laten maken. En ze geeft zo al wa zwarten damp."
....

Noor:
"Een handdruk.
Een klein broodje.
Een klein brood.
Als het een klein brood is dan zeg ik meteen een klein broodje.
Gij zijt manneke, of vrouwke.
Veertig? Ge zijt een manneke.
Twintig? Ge zijt een manneke.
Een baby is een manneke, een oudje is een manneke. Als het mannekes zijn toch.
In het leven moet men oppassen de dingen niet te veel te zeggen of ze komen onecht over.
Ik wil die promotie echt keigraag!
Ik werk nu een jaar en ik zou keigraag promotie krijgen!
Ik heb gehoord dat er een promotie op til is.
Ik zou die keigraag krijgen!"

Noor: "Zeg 'k hem taart gehaald hé."

Ik kwam is op de taart: een

2010-04-01T00:09:00.014+02:00

Een verhaal over baby's die als oude mensen praten.
Omdat wij tegenwoordig allemaal als oude mensen praten.
Verbeeld u dat.

Verbeelden. Ik vind dat geen schoon woord. Ik zeg inbeelden.

Dit verhaal gaat over kindjes met veel ervaring. Ze praten daarom als oude menskes.
Welke namen zijn momenteel in de mode 'k ga die gebruiken.

Lotte: "Seg blondie... 'k Zeg haar 'Seg Blondie' - ze doet haar haar in 't blond hé. Die wilt ni grijs worden."
Noor: "Allez, dat die nu ni grijs wilt worden."
Lotte: "Met haar minijupen. Die denkt ook da ze nog vijftig is."

Lotte: "'t Is echt lang geleden."
Noor: "Goh ja."
Lotte: "Zooo lang zeg! 'k Geloof dat 't nog nooit zolang is geweest."
Noor: "Als 't nog is langer wordt, da vieren we."
Lotte: "Zeg 'k ben kik nimeer van de jongste zu. Nog langer.. Tegen dan zit kik onder de grond."

Oude menskes die luisteren niet naar Julie London. Oude baby's, die luisteren naar Julie London.
Mijnen baby zit in zijn laatste fase dat 'k hem nog baby mag noemen. Maar 'k heb hem vroeger altijd baby'tje genoemd. Zodat hij ook aan wat dat zijn mamzie zegt kan voelen dat hij ouder wordt hé.
De mijne heeft niet graag da'k hem baby noem. Hij geeft daarvan over.

Noor: "Zeg 'k hem taart gehaald hé."

Alleen dromen zijn echt natuurlijk

2010-03-12T15:54:00.000+01:00

Het sneeuwt.
Je gaat waar je voeten
je heen brengen doch
de sneeuw leidt je voeten.
Je gaat waar de sneeuw
je heen brengt.

Wij zijn stuifmeel.
We hangen vast.
We hangen niet meer vast.
We moeten geleid worden.
We gaan waar de wind ons brengt.
Samen met de wind vallen we.
De wind verandert zijn richting.
Wij veranderen.

Imagineer.
Een lichaam dat in sneeuw niet
langer het evenwicht kan bewaren,
is een lichaam dat verdwijnt
als het de grond raakt.
GAME OVER.
Je gaat waar de sneeuw
je heen brengt.

Imagineer.
Een lichaam gaat tegen de wind hangen.
De wind valt.
Het lichaam valt.
De wind raapt het lichaam op
en blaast het rond de aarde.
De wind blijft een lichaam
rond de aarde blazen.
Dat is een lichaam dat
nooit nog zal thuiskomen.
Volgend jaar zal het
stukjes mens sneeuwen.

Voor Amorica de Kleine

2010-02-25T16:01:00.013+01:00

Aan mijn beste vriendin Amorica de Kleine

Hoe zich te gedragen in aanwezigheid van een mens.
Hoe zich in diezelfde omgeving te gedragen zonder een mens.
Hoe zich steeds trachten te gedragen
alsof in de aanwezigheid van een mens.

Hoe op de klok te kijken wachtend op de aankomst van een mens.
Hoe reeds vriendelijk te lachen om ongezegde zaken.
Zittend op een stoel aan een tafel.
En die mens die op zich laat wachten.

Voor Armando de Grote

2009-12-29T12:53:00.011+01:00

Aan mijn beste vriend Armando de Grote.

Elke wederkerigheid is een beperking.

Een mens is als een huis.
Als dat onbewoond is,
wordt alles sneller rot.
Wij zijn mensen die als
onbewoonde huizen staan.
Tot de tijd komt.
En wanneer eeuwigheid
zich in de tijd mengt,
komt de tijd tot stilstand.

Bijna elke wederkerigheid is een beperking.

Gapend als een muil

2009-12-20T05:18:00.001+01:00

"Wij zijn een stort!", schreeuwt tante Gusta met haar nasale en astmatische stem naar nonkel Destiny. Hij heeft maîtresses.

Nonkel Destiny zegt: "Allez zoeteke."
En vervolgt.

Wij zijn toch geen stort.
Wij zijn toch geen plek van
koffiesediment en containers.
Relaties zijn altijd ambigu.
Relaties zijn zo ongewenst
als een gênante situatie
met ontblote mensen.
Het is met liefde
als met enthousiasme.
Beide zijn grillig
en tijdelijk.

Maar dan zeg ik u.
Ja, liefde en seks zijn
twee dingen
waar mensen op vastlopen.
Maar zelfs op storten
bouwt men steden.

Ik ben een rivier met
lage waterstand
en de bron is bevroren.

U moet ge kietelen opdat ge zou lachen.
Gusta, als ge dan toch zo gekwetst zijt, toon dat dan!

Ik hoop dat we elkaar in de toekomst nog eens zullen ontmoeten.
"We hebben elkaar toch al eens ontmoet.",
zegt Tante Gusta.

Een treurspel in zes bedrijven en vijf taferelen.

2009-11-15T23:21:00.005+01:00

Als iemand zo oud zou worden als het aantal malen hij de badkamer schoonmaakt,
en hij zal dat 432 keer doen vooraleer te sterven,
dan zou hij kunnen zeggen gedaan ik maak die badkamer niet meer schoon.
Maar zo gaat dat niet.
Hij ziet de badkamer vuil worden en maakt ze schoon.
Vierhonderdeenendertig keer en ik zal sterven zegt hij.
Maar de dag waarop hij sterft, zal zijn badkamer schoon zijn.
En mensen zullen zeggen hij had dat maar niet zo vaak moeten doen,
het is zijn eigen schuld.
Maar hij was wel proper.
En zijn naam is Jan.
En op de dag waarop hij sterft,
verzamelen alle mensen die Jan ooit kenden voor de deur van zijn huis.
Ze roepen zijn naam.
"JAN, hé Jan!"
"Nooit zullen wij met stokken bij u weg te slaan zijn Jan."
Jan gaat niet op zijn balkon staan, hij kijkt niet door het raam,
want er is geen raam en ook geen balkon,
doch hij hoort hen wel.
Hij lacht en poetst zijn badkamer voor de laatste keer.
"Nooit zullen wij met stokken bij u weg te slaan zijn!"
Zijn eerste liefje roept: "Jan, in uw armen kon ik de zee horen!"
Zijn grootmoeder: "Jan, hoe hebt ge het in hemelsnaam allemaal zo ver laten komen?"
Zijn vader zegt: "Jan, sla vandaag een dag over. Ik ga vandaag ook een dag overslaan."
Maar wij allemaal: "Een dag overslaan? Niets zo onmogelijk als een dag overslaan!"
En Jan zei nog dat hij altijd bij ons zou zijn.
Doch we hebben hem sindsdien niet meer gezien.

Voor de laatste keer.

2009-11-11T15:18:00.008+01:00

Servaas vertrekt. Het is ochtend. Hij opent de deur. Hij heeft woonplaats en leeftijd.
Hij heeft een buurvrouw ze staat voor de deur die hij net opende daardoor kan hij niet naar buiten.
"SERVAAS HEEL DE WERELD GAAT U ZIEN STRALEN GE GAAT ER STAAN JONG.", schreeuwt ze.
Een trein rijdt voorbij. Servaas denkt zat ik maar op die trein had ik maar het gevoel ergens heen te gaan.
"WAT IS ER JONG KOP OP GE LIJKT ZO SIP?!", schreeuwt de buurvrouw want ze schreeuwt altijd ze is een van die mensen.
Servaas vergat zijn bril hij gaat terug naar binnen.
Leven is als een kind dat ge aan de telefoon krijgt ge weet niet wat ge daar mee moet.

Truus en Iemand Anders

2009-11-07T01:35:00.015+01:00

Niets gaat verloren zegt Truus.
Wanneer ze een lucifer ietwat te hevig tegen het luciferdoosje schurkt waardoor die een vonk vertoont doch onmiddelijk terug dooft, neemt ze een ander lucifer, doet die op een meer zorgvuldige manier branden, en houdt die tegen de gedoofde lucifer. Niets gaat verloren, zegt Truus dan. Beter twee brandende lucifer dan een gedoofde. Ze kijkt alsof ze dat in een camera zou zeggen als er een camera zou zijn, zo kijkt ze. Als in een kookprogramma. Ze staat daar dan.
Ze zal ons allemaal overleven, Truus. Ze luistert naar David Bowie.
Truus heeft het moeilijk met liefde. Tonen toch.
Ik zie u. Nog wel. Volgende week. Zegt Truus dan.
Truus tracht eigenlijk een feest te zijn voor iedereen.
Kom allemaal naar mij zegt ze dan.
't Begint om acht.
Truus zei steeds hihi. Toen ze nog jong was.
Nu zegt ze.
Niets gaat verloren.
Beter twee brandende lucifer dan een gedoofde, zegt Truus. Wat wilt dat nu zeggen zegt Iemand Anders niet Truus.
Als ik geld op mensenlevens zou moeten zetten, zou het elke dag solden zijn, zegt Truus. Maar dokters zet men niet te koop want zij moeten die mensenlevens redden. Verbetert Truus nog.
AI MADAM IK HEB UW KLEINEN INGESLIKT.
:(
Truus sterft maandag einde.

Begin 2
In het leven van Eerste en Tweede Persoon gaat ieder dood of weg. Maar dat heeft een reden.
Eerste Persoon: "Wij voelen elkaar nogal aan."
Tweede Persoon: "Ja."
Iemand Anders zal zich ontfermen over Eerste en Tweede Persoon. Maandag. In een mensenleven gebeuren alle belangrijke dingen op maandag. Dat is wetenschap.
Shht nu. De kleine slaapt.
Wie geloofde immers echt dat Truus ons allemaal zou overleven?
Hoe gaat het met u Truus?
"Ik moet zeggen ik heb nogal last aan mijn sonates voor klavecimbel."
Mensen die last hebben gaan laat op de avond dood.
Dat is wetenschap.
Einde

Liefde voor het kind.

2009-10-24T13:43:00.009+02:00

Veronica zei nog: "Lapdance, gij hebt dat niet in u?"
En neen, gelijk had ze, ik had dat niet in mij.
Veronica klapte de kinderwagen dicht maar het kind zat er nog in.
We zijn nog met het kind naar de dokter gereden maar alle hulp kwam te laat. Het kind was dood.
We zijn er dan nog voor een laatste keer mee gaan wandelen en hebben het toen in het park begraven - we hebben het daar eigenlijk gewoon gelegd want we hadden geen schopje.
De ganzen zijn dan met het kind beginnen spelen en dat maakte dat we het park met een goed gevoel konden verlaten want eenzaam zou het kind toch niet zijn en spelen deed het graag.
Veronica heeft dan een hondje onder de arm genomen omdat ze niet langer iets had om mee te wandelen.
Het kind was steeds goed geweest voor onze lijnen.

Het is tijd - deel vier: Eerste Persoon (solo)

2009-10-21T02:19:00.004+02:00

Op een dag - ik had een afspraak,
maar die afspraak was snel voorbij,
en ik begon te stappen.
De afspraak had me ver gebracht -
ik poogde minder ver te raken.
Ik dwaalde en vroeg de weg.
Een man zei sorry, maar u bent echt heel ver weg.

Vanaf die dag ben ik heel veel van wandelen gaan houden.

Het is tijd - deel drie: Op een ochtend in het heelal.

2009-08-28T10:14:00.023+02:00

De intrede van mevrouw Tafereel.
Mevrouw Tafereel zet alle dingen recht. Toen ze hier nog was, hadden wij - en wij dat zijn Tweede Persoon en ik - nooit wat te doen. Zij deed alles reeds voor ons. Een keer huilde ze dagenlang. Ons resterende gehuil heeft Mevrouw Tafereel reeds verteerd. Ons gelach ook. Ze bereidde alle taarten die we in ons leven zelf zouden bakken, richtte onze toekomstige woonsten alvast in, en bracht tijd door met de aanstaande kleinkinderen. Zij was het ook die ons door de perseïden had gezeuld.
Ja, toen zij hier was. We vierden hele dagen de nacht.
Mevrouw Tafereel had een motto. ALLES RECHT ZETTEN.
Mevrouw Tafereel was niet de personificatie van middelmaat.
ELKE SITUATIE TEN VOLLE BENUTTEN.
Mevrouw Tafereel was statig als een hoog paard.
Baby's dragen geen stiletto's! ! !
Er zijn duizend betere plekken dan deze.
En dat was de aanzet van alles; het vertrek van Mevrouw Tafereel.
Tweede Persoon en ik bleven alleen achter. En er was niets dat ons nog te doen stond.

Het is tijd - deel twee: Bruggen naar ver weg.

2009-08-11T22:22:00.006+02:00

Mijn grootvader is van het allooi mens dat steeds roerloos en schijnbaar nors overal rondhangt, en dingen repareert. En waarvan je maar moet weten dat het geen vlieg kwaad doet en je graag ziet. Dat hij je graag ziet, merk je soms. Aan zijn kleine mopjes die niet gericht zijn aan een hele groep, maar aan jou. En aan de lach en knipoog die daarbij horen. Hij kijkt je niet vaak aan, grootva, maar als hij het doet, zou men met hem naar Mars willen. Grootmoe is lief en bitterzoet. Die woorden lijken voor haar uitgevonden.
Grootmoe en grootva zijn louter fictief.

We nemen plaats aan een tafel in een wegrestaurant. Ik, Eerste Persoon, ga in het midden van een zetelrij zitten. Grootmoe schuift aan langs de ene zijde, grootva langs de andere. Onze handen laten we op de verweerde kussens rusten. Ik voel me vijf. Zij twee zullen me elk om beurt voeden, zodat ze soms zelf een hap kunnen nemen.
“Wat zal het worden?” Een zwangere brunette stapt langszij en kijkt sip. Ik staar naar haar buik. Daarna naar haar borsten. Ik word niet opgewonden. Ik denk aan haar kind. Uit het assortiment hamburgers poog ik de meest betrouwbare hap te kiezen. Geen vis, kip, zeker geen sla. Ik zeg:
“Broodje mayonaise?”
“OK. En voor meneer en mevrouw?”
“Drie broodjes mayonaise graag.”

Mijn bord lijkt het prematuur kind van mevrouw Brunette. De mayonaise loopt als kaarsvet van het bord. Een prematuur kind lijkt op kaarsvet dat van een bord loopt.

Die dag gebeurde er verder niets.

Drie weken later had ik een afspraak met Tweede Persoon, en mijn gedachten gingen geheel naar hem toe.
We zouden samen moe worden. Eerst liepen we gearmd langs waterlopen en verstopten we ons voor elkaar achter gordijnen. Daarna hadden we een gesprek. Het gesprek ging als volgt:
“Aan sommige mensjes kan je reeds vroeg zien hoe ze er als veertigjarige huisvrouw of verlepte werkman zullen uitzien. De eerste trekken van een beneveld gezicht, maar dan zonder de rimpels en nog geen voorgetekende mascara. Het zijn zij die van die clichékoppels maken. Daar heb ik een hekel aan.”
“Ja, en het worden er elke seconde meer.”
“Zijn er eigenlijk andere dan clichékoppels?”
“Jij en ik?”
“Vast wel. Wat is een clichékoppel?”
“Als ik later een vette bonus krijg op het werk, ga ik daar geen zwembad mee plaatsen.”
“Wees zoet.”

Daarna besloten Eerste Persoon en Tweede Persoon samen moe te worden.
.....................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................

Het is tijd.

2009-08-10T09:29:00.007+02:00

Toen Eerste Persoon, Tweede Persoon die ochtend vroeg wat ie over het leven kon zeggen, klopte iemand aan de deur.

Maar, ze deden niet open.

Nogmaals geklop.

Ze deden niet open.

Leven is als zeulen met patatten. De oogst is reeds voorbij en alles wat men nog kan doen is zeulen met wat reeds is geweest.
Nooit zal er nog zo'n goeie oogst zijn.
Dat is leven.

Jij bent mijn knetter. Zo wat je hoort, als je plast in een vuurtje. Zei Eerste Persoon nog.

Pomperdepom in Avignon.

2009-07-12T00:10:00.002+02:00

Bomen vertonen de intentie te groeien naar de zon doch niet helemaal náár de zon. Dat heb je dan met Bomen. Intenties.

- Eerste Persoon, ontbloot uw bovenlijf eens.
* Neen, waarom moet ik mijn bovenlijf ontbloten?
- De zon schijnt, dan ontbloot men het bovenlijf. En ik durf wedden dat ge er het bovenlijf voor hebt.
* Ik ontbloot mijn bovenlijf niet. Laat mij gerust.
- Een twee vijf acht vleesbolsters met ontbloot bovenlijf. Zie nu, je valt uit de boot. Dat is acht tegen een.
* Ja, maar ik ben sterker.
- ?
* ?
- ...
Ontbloot uw bovenlijf nu gewoon.
* Laat mij gewoon gerust.
- Maar gebruind bovenlijf, warmtestralen op uw bovenlijf?!
* Neen. Niet gezond. Warm genoeg.
- Neen.
Maak dan je bed op. Ververs je lakens.
* Maar de oude liggen er net op.
- Ververs!
* Verviers?
- Fuck you.
Merk je niets op?
* Kapper?
- ....
* Kapper?
Kapper?
- Neen.
* Uw Torso is gegroeid hè?

STOPSTOPSTOP.
Pas dat nu nog eens, ik ben er zeker van dat ge daar in kunt.
Heej hop heej hop ja TREKKEN.
Zo.
Ge lijkt nog altijd op ne fricandon maar dan toch ne schoon ingepakte.

- Melancholie is de bitch onder de gevoelens.
* Alle gevoelens zijn bitches.
**********NUCLEAIRE WINTERRRRRRRRRRRRRRRRRRRR.

Noemt ge dat een eenduidig systeem van Tweede Persoon?

1. Hechten is ten onder gaan

2009-07-10T11:45:00.009+02:00

Mijn moeder ligt op straat.
Ze hebben haar opengesneden.
Ze ligt dus open. - hé seg naai mij is dicht jong!
Haar bloed stroomt weg.
Over het tarmark. Hop, de riool in jij, Bloed. - ik probeer het te vangen met mijn handen en opnieuw in haar te stoppen en opnieuw en opnieuw
Haar jurk is gescheurd en haar hakken gebroken. Oorbellen liggen even verder - ja daarzo, en haar halsketting breekt. Nu.
Het hoofd van mijn moeder hangt wat te bengelen en raakt soms het wegdek. - zegt als het zeer doet hé madammeke
Vroeger zaaide ik krokussen en als ze dan groot waren en ik per ongeluk een stengel brak, kleefde ik die er opnieuw aan.
Kan u mijn moeder lijmen?
Sorry knul.
Ach ja, zit er niet mee in hoor.

Ze ligt in het midden van drie rijvakken, mijn moeder. Mi-jn moeder! Ze blokkeert een hele rijrichting van een internationale weg. - segsegseg, mijn moeder zie. ziet da aan
Aan de andere kant van de middenberm stoppen mensen om te kijken. - jaja, kijk is moeder. ze komen voor u. kijk moeder! kijk kijk kijk. kijk dan toch.
GA IS UIT DE WEG!! Ik moet naar de ZEE.
Kan u haar niet wat zachtaardiger beh..
VOORTMAKEN jongens, al tien km file. V O O R T maken. - Aiaiai, zie diene middenberm is, daar zijn kosten aan.
Ah, ze leeft nu als een plant.
Ah, en nu niet meer.
Ja, dag dan maar hé mama.

OPRUIMEN mannekes!

"U woont misschien ergens op de buiten."

2009-06-11T14:05:00.017+02:00

Ook al had Anne De Baetzelier zich vooraf ettelijke tinten bruiner gemaakt, haalde ze haar blinkfactor omhoog met drie, beheerste ze een haast foutloos Vtms en had ze de haren in een toren geplaatst, werd ze tijdens onderstaand debat gecontroleerd en op allerlei wijzen onteerd door Freya Van den Bossche. Verder is ze trouwens bijzonder slecht geïnformeerd maar dat sluit uiteraard aan bij het totaalconcept Anne en ook wel een beetje bij dat van haar partij en eigenlijk ook bij heel politiek rechts. Eigenlijk raaskalt ze gewoon een beetje en tracht ze zich in te dekken met wat gedateerd cijfermateriaal van Wikipedia.
Anne woont aldus op het pelatteland. Bij seconden vier tot acht doet ze u vast en zeker denken aan een koter die van de trap valt en weglachend kenbaar maakt dat hij geen PIJN heeft, maar dan op de Annewijze - ik tracht enkel te zeggen dat ze er zo sjofel en geesteloos uitziet. Ik hoop dat Anne binnenkort uit elkaar valt. Sorry Anne, ge wordt het land uitgezet omdat ge te clichébevestigend zijt. Ge weet wel, 'bv in de politiek' enal.
Ik vind het niet acceptabel dat Anne De Baetzelier een mening heeft. Foei Anne. Billenkoek. Rode maaimieren!

Het meest vermakelijke fragment zie je hier:

En hier vind je het hele debat (deel drie is het meest charmante Annedeel - vanaf minuut twee, bij minuut drie zegt Anne dat ze in Kampenhout woont):
Terzake ‘09: herbekijk 03/06/09

Gene

2009-05-10T20:56:00.012+02:00

Ten einde de ergonomische crisis bij de openbare omroep tegen te gaan, besloot de ondernemersraad met ingang van vandaag een maximum kijkcijferaantal in te stellen voor alle programma's en films met Gene Bervoets.
Indien tijdens de eerstvolgende aflevering van Gentse Waterzooi het aantal van drie kijkers wordt overschreden, wordt Gene een exclusiviteitscontract met ZDF opgedrongen. Mogelijk publiek krijgt een milde straf zijnde een verbanning naar Gene.

Hotline Helena

2009-05-07T14:14:00.004+02:00

Hallo.
Ik ben Alleen. Vandaag ben ik zo dik geworden dat geen enkel kledingstuk mijn vormen nog kan verhullen.

“GODVERDOMME.”
 Waarom zegt ge GODVERDOMME Alleen?

“AL MIJN KINDEREN ZIJN OOK DIK GEWORDEN. Van de een op de andere dag.”

Daar wij in de woestijn leven, ontbreekt ons nu de mogelijkheid naar de winkels te kunnen. We liepen steeds. Nu we dik zijn, kleven we aan de grond. We zullen doodvallen in het zand en dan zullen de gieren een heerlijk maal aan ons hebben.

Ik weet nog goed. Na het rapen van tien boleten hadden we onze schoenen uitgetrokken en SEKS GEHAD.

“ER ZIJN HIER GEEN BOLETEN!!”

Grootva. Grootva. GROOTVA.
Hij is wakker. Als we hem langer dan drie uur laten slapen gaat ie dood. We hebben dat eens gehad. Ik zeg je, nooit meer.

Colette was steeds thuis. Dat dacht ik alleszins. Telkens ik het huis inging draaide alles rond Colette, zoals alles ook rond de zon draait, of bijna alles voor zover we veronderstellen of toch ook wel weten. Ze was de enige die in de kamers rondcirkelde, terwijl de rest de krant las of televisie keek. Meer was er niet nodig, wat rondcirkelen, zonder haar geen huis, geen mensen erin. Zo leek het. In werkelijkheid was Colette enkel thuis als ik langskwam.
Een keer was ze niet thuis, toen ik langskwam. Het jongste kind had vijf magneten gegeten en zo waren de darmen gaan samenkleven. Maar voor de rest, proficiat Colette voor het in stand houden van een schone illusie. En merci.

Hotline Helena

Helena is goodlooking, zeer fijn gebouwd, spiritueel, gastro., tweetalig met kennis van andere talen, jongogend, villa, spontaan, met niveau, vriendin nt. lesbo, sport, natuur, uit welstellend midden, stijlv. uitstraling, ondernemend, gepensioneerd, huiselijk.

“Helena is werkelijk alles wat ik wil.”
“Joren, Helena is een VLIEG.”
“En dan. Liefde gaat toch door merg en been en alles toch?”
“Och jong.”
“Die vlieg is mijn levensredder, ik voel het.”

Hallo. Ik rij met een vierwieler.

“WINKELKAR?”

Neen, geen winkelkar.

“WINKELKAR?”

Hallo. Ik heb maar vijf tanden.
 Hallo. Ik heb er vijftien. Waarvan nul in mijn mond.

GEZOCHT. Tijdloze mensen.

GEZOCHT. Jij.

GEVONDEN. Niemand.  

SPOORLOOS. Iedereen.

“Liefde, dat is als de stekker van een stofzuiger, of hoe iets met één knop zo snel weg kan zijn.”
“Ouwe zot, wat weet jij nou over liefde. Neen, liefde, dat is alles vanzelf of helemaal niet. En graag, of eveneens niet. En zich mooi maken.”
“Net omdat ik een ouwe zot ben, ken ik liefde.”
“Waarom maken mensen zich in hemelsnaam mooi? Ze gaan er enkel beroerder uitzien. Elk kledingstuk heeft wel iets carnavalesk. Het enige dat die broek van je poneert is dat je er in past, verder zie je er erg kolderiek uit.”
“Wat is liefde überhaupt waard? Er kan onmogelijk iemand altijd zijn. Onze ouders, zij zijn er van bij het begin. Zij gaan dan dood. Vrienden en lieven, zij komen er achteraf bij, kunnen er aldus onmogelijk altijd geweest zijn, en dan verdwijnen ze. Ja. De meeste van je vrienden en lieven zullen verdwijnen voor ze sterven. We kunnen slechts hopen dat als het onderweg ergens misloopt, jij steeds diegene bent die het het makkelijkst heeft bij het verdwijnen van de ander. Zoniet, ga JIJ dood. Dat steeds opnieuw moeten beginnen, het komt me de strot uit.”
“Een mens is te ambitieus, te narcistisch. Te egoïstisch om echte liefde te kunnen hebben. Of om zelfs maar iets van betekenis aan zijn leven te kunnen geven. Alles is rot en nutteloos en enkel als men er zelf baat bij heeft - men zou ook gek zijn, dat is de basis, maar met dat besef kan er wat moois komen.
En nog zoiets. Heeft onze onuitputtelijk zuigende transpirerende nood aan vriendschap en liefde niet tot gevolg dat het niet uitmaakt door wie zij worden ingevuld, zolang het maar niet al te grote kuikens zijn? Louter toeval toeval toeval en opvoeding en woonplaats.”
“Och ploert, zwijg toch. Wie zegt hier eigenlijk wat en noem je dit een dialoog? Flutmens.”
“Hé, niets gaat blijvend verloren.”
“Hé, huichelaar, ik dacht net een oud wijf te zien vallen, maar het was een kind. Zie je niet dat ik van dit onderwerp wil afdrijven?”
“Hé, sommige mensen zien er zo dom uit dat men zich zou afvragen of ze wel de mogelijkheid bezitten te kunnen zien en ruiken.”
“Sommige mensen zien er zo dom uit dat ze van mijn part gerust beroofd mogen worden van al hun organen. En van seks. JA, ontneem hen de seks. JAHAHAH.”
“Ontneem alle mensen seks. Ze verdienen het.”
“Sorry, maar je vertoont nu echt wel alcoholisch gedrag.”
"Fenomeen in de holebiwereld. De homokop. De kop op iemands lijf die zegt 'Ik kan onmogelijk hetero zijn'. Het hoofd en alleen het hoofd."

Als ik ooit tachtig word, dat is viermaal zoveel als wat ik nu heb, als ik echt nog zo’n vier twintig jaren mag beleven, dood me dan alsjeblieft. Pijnlijk of zacht of snel of traag, maakt mij niet uit. Ik heb geleerd. Alles wat ik heb is het vooruitzicht dat het in de toekomst enkel beter kan worden. Als het in de toekomst slechter zou worden, zou ik weldra opnieuw het vuur moeten ontdekken. We hebben eruit geleerd. Niets erger dan ongemeendheid. Eigenlijk zijn we allemaal een Kaap de Overdreven Goede Hoop. Ja, we hebben er dan toch uit geleerd. Ik zou van leven kunnen houden. Ik zou aan de goede momenten kunnen denken, maar dan zou ik een belangrijk deel van mijn leven verloochenen. Een deel dat mij ook - en mogelijk zelfs in grotere mate - heeft gevormd, en bewust gemaakt van vanalles, en zo zou ik wederom helemaal niet van leven houden.
Ik ga een land bouwen met Ervaring. Ik ga ermee op de markt staan en word rijk als nijlpaarden dik zijn. Ik kan enkel meedelen dat het elke dag slechter wordt. Het is niet omdat mijn kathedraal nog een schijnbaar degelijke gevel heeft dat daarachter nog ook maar iets overeind blijft. Doch, we hebben geleerd. Het kan enkel ongemeend, dat merk ik wel, dat is ook niet wat ik wil. En toch, ik weet dat ik al over mijn hoogtepunt heen ben. We hebben geleerd.

Wens me afscheid.

Maar kom, terug over mensen. Als ze lachen, is het alsof ze huilen. Ze houden van sacrale pollepels.
Miss Piggy is wel knap, sneu voor haar dat ze het juiste figuur niet heeft.
Ooit was ik lid van het Ming-hof. Ik was het die onze naam ontleende aan die lelijke vazen.
Nu ik u ken, kan ik echt wel zeggen IK HEB HET MET U GEHAD.
Over houten snijplankjes. Dat droogt niet op, dat stoot niet af, het water trekt er gewoon in. Mijn plank zwelt.
Ik neem de oesters. Twee graag.

Ge hebt mijn gezicht stuk gescheurd.
Je hebt tot gevolg dat ik al mijn eer kwijt ben.

Je bent ook al over je hoogtepunt heen.
Ik heb een kater. Hij heet fantasie. Anders dan andere katten borduurt hij, liever dan stomweg met wol te spelen.
Hij heeft nooit losgelaten.
Hij zei te zullen terugkeren.
Wij zijn een koppel enkel en alleen om een briefwisseling te kunnen onderhouden met andere koppels.
Als er iemand ziek wordt, ik weet van niets.

Alles komt inorde, met PENTOBARBITAL.
PENTOBARBITAL, en al uw problemen van de baan.
Een goede nachtrust met PENTOBARBITAL.

Aan deze woorden denk ik, vanaf nu:
Idylle.
Portiekje.
Vitalistisch.
Spankracht.
Expatriates.
Mataglap.
Cadans.
Fiducie.
Zalm.
Brandnetelzalf.
Chris Offili.
Hitserij.
Soft-pornoversie.
Hoereren.
Badinerend.
Valsspelen.

Wens me afscheid. Met een echte lach.

Over vriendschap

2009-02-18T16:32:00.001+01:00

Zestig procent van het menselijk lichaam bestaat uit kaas
een krop watersla bestaat helemaal uit kaas

Je bent moe aan het praten
en buiten schuifelen mensen in een hoek van 45 graden over het tarmak
ik stamel wat woorden maar ze blijven hangen in de plooien van een broodzak
en we donsen onder de dansdekens.

Er ligt een lichaam op straat
er zitten kogelgaten in
de wind schuurt door de wonden.

Er is ook een kind.
Het warmt de handen bij een brandende ton. Vlees.
Doch twee mannen komen aangelopen, nemen het kind bij de benen,
en werpen het in de ton. Vers vlees.

Mijn winterwalvis honoreert jouw eeuwig stukke stofzuiger
onder de eettafel in mijn kleine kies
ik ga jou een servies bakken van 's mens warsigheid
dra dra zullen we plebejisch geeuwen
Snut eens, beestje dat alle geluiden op aarde herhaalt.
Het loopt achter. Wees eens lief.
Huil maar vriendschap. Zet u neer.

Oh vriendschap, oh vriendschap
vuilnisbelten vol.

Over liefde

2009-02-18T16:22:00.000+01:00

Zij gaat in veel dingen getooid,
en op de foto trekt ze net als jullie
haar buik in.

6u39, dit ga ik voor het nageslacht bewaren.
6u40, ik plant een linde bij uw aankomst.
6u50, ik lijm uw brokken.
6u51, we roken de zee.
6u54, wij dansen tot bloedens toe.
6u56, we rollen de zee tussen onze vingers.
7u, ik ga vermomd als een vogel die 'tsr' doet
op uw schouder zitten.
7u01, het licht komt de kamer binnen maar als
het halverwege is, stoppen we de tijd en nu
mag slechts een van ons nog in het licht staan.

Gooi mij in het vuur.
Komaan. Komaan.
Ik blijt u kapot.

Over jaloezie en privaat eigendom

2009-02-18T16:12:00.000+01:00

Wederom staat aan de deur
een vogel klein en groot als geur
en sleur van sloffen en scatologische kwinkslagen
van eigengereide keuzes en volle dagen.

In de kast rust de mast, van Freddy
zijn spaak heeft last want de kast zit vol,
hij vliegt nu naar vrouwen en hun hol.

"Dit wijf kan mij doen komen,
ik neuk haar graag en veel langs bomen.
Ik sper haar lippen open met een tang,
kom hier lief beestje da'k u vang,
en in dit gat stop rijk en warm,
en stinkend aan de dikke darm.
Leef maar in dit mens zolang ik leef,
zo weet ik dat zij nooit rijdt een schaats scheef.
Wijf, gij moogt geen ander poepen,
of dat beestje zal mij roepen."

"Dat beestje krabbelt aan mijn longen,
waar is de tijd dat wij nog zongen?
Nu vreet het mij aan van binnenuit,
maar gij zult afzien met uw fluit.
Wie mij nog neukt zal zich beklagen,
nu ben ik een wijf dat tijdens het poepen,
zit te zagen."

Imelda

2009-02-18T15:42:00.000+01:00

Hallo mensen

Praat allemaal maar met mij
daar ben ik er voor
u kan mij inpakken, verhuren, of invoeren
ik zal met uw moppen lachen
ik voorzie u intussen van bier,
koffie, en stoverij.
Voor een extra stuiver bespeel ik zelfs uw.

Mijn naam is Imelda, en zelfs die is te koop.

De groei van een eiland

2009-02-18T15:35:00.000+01:00

De bergflanken duwen het ijs in zee
en alle dieren die op het ijs leefden,
worden nu zeedieren.
Maar ze willen niet.
Ze klampen zich met hun giraflange
poten vast aan de bergflanken en
stoppen zo ook de schuivende ijsmassa.
Svalbard wordt hoger en de inwoners
zijn in de wolken.

Een oude man van tachtig

2009-02-18T15:31:00.001+01:00

"Sorry, maar uw baby heeft een hartaanval gehad."
"We gaan hem u toch meegeven."

"Maar er zit een mens in!"

Geluk met haar op

2009-01-19T13:54:00.001+01:00

Je liefelijkheid zat altijd al in het omslaan van de pagina's

met grote handen fietsten we door boeken
- jij bent mijn ambrozijn
in je ogen zie ik mijn gelukkige dagen.
Aan de kleur van elke pagina ziet men
welke thee we die dag dronken,
en zo lezen we ons relaas,
van vele malen condenseren tegen het venster,
elkaar achteraf te drogen hangen,
en hoe we elkaar dan rigoureus op het bed puzzelden.
Een mens wordt toch zo snel oud, mijnheer.

- probeer maar eens een raam te kuisen
zonder op een oud wijf te lijken

als we samen ouder worden,
zal het zijn alsof we nog steeds jongelingen zijn
onze boeken en gezichten dan wel onder een dikke laag stof.
Wij, iets minder zoetgevooisd, wat brozer
onze tijden weldra vervlogen.

Liever dan in deeltjes te sterven, leef ik het in een ruk uit.

De dagen krimpen

2009-01-19T12:48:00.002+01:00

Met haar vale, knokige handen smeerde Sanseveria de crème minutieus op het gezicht. Rimpels werden gevuld met een yoghurtachtige balsem. Haar nagels waren dor en lang. Ze stak zich elke avond haast de ogen uit. Met een geëxalteerde gracieusheid wierp ze een laatste blik op het gelaat. Morgen zou het goedje de kleur van haar huid aangenomen hebben. S. voelde zich graag jong. Ze gebruikte zoveel tandbleekmiddel, dat haar tandvlees afstierf en haar hele mond zweren vertoonde. "Dat spul werkt als industrieel ontstopper.", had de verkoper gezegd. Ze ontblootte de voeten en stapte in bed bij haar Servaas. Beide sliepen enkel samen als hij kort voor slapengaan in zwijm gevallen was. De man kreeg zoveel calorieën binnen dat hij slechts sporadisch de slaap kon vatten. Servaas had longoedeem en boulimie, en spendeerde veelal de hele nacht voor de televisie. Het scherm had inmiddels Servaas' gelaatskleur bepaald. Vooral The Bold and the Beautiful, kon men op de kaken volgen.

"Er is nog rijst van gisteren.", riep Sanseveria haar echtgenoot die ochtend na. De ramen van het huis waren zo gemaakt, dat het binnenshuis steeds leek te stormen. Grote holtes deden het hele huis kletteren, kleine gleufjes floten hevig. Ze had niet de tijd om vandaag Servaas' voedsel te bereiden, en klom op de fiets. Zonder aan de pedalen te raken, bolde ze de straat uit. Terugkomen kon ze enkel met de fiets aan de hand. S. had haar capuchon over het hoofd getrokken. Autobestuurders reden in een grote boog om haar heen, omdat ze dachten Sanseveria van de fiets te doen waaien, zo frêle was ze. Haar blote benen leken op knapperige, langwerpige ovenhapjes.
Ze danste elke donderdag. Vandaag kwam er echter niemand opdagen. Ze danste alleen, aan de rand van het podium. Niemand keek. Haar lichaamscontouren tekenden zich af langs de planken, door een klein obsceen raampje kon ze de voeten van de voorbijgangers zien. Sanseveria tuurde de hele tijd naar de man achter de toog. Normaliter werd de kroeg uitgebaat door Sarah-Joy, waarmee S. graag de laatste bagatellen uitwisselde. Beide vrouwen informeerden elkaar diepgaand over hun voorbije televisiedag. De man kreeg het ongemakkelijk, "U danst goed hoor, mevrouw. Voor uw leeftijd.". Sanseveria bleef turen. Ze stapte de treden van het podium af en begaf zich naar de bar. "Een koffie graag."
Naast haar leunden twee vrouwen tegen de tapkast.

"We zijn gisteren naar de zee geweest. Al mijn kinderen zijn verdronken."
"Kom dat tegen. Het kan wel varen hé. Ze worden groot zeker?"
"Neen, ze zijn dood."
"Ahja."

S. liep naar het toilet om haar werkplunje aan te trekken. Zomer jongstleden had ze een baan gevonden in Mustapha's pittabar, waar ze een kindvriendelijke, McDonald’sachtige sfeer hielp te verwezenlijken. Weldra werd ze er verwacht. Sanseveria was clown, een der Mustapha's clowns. In clownspak liet ze zich verder van de helling rijden.

"Je bent te laat."
"Maar ik heb het pak al aangetrokken."
"Je bent te laat. Vandaag geen geld."
"Dan werk ik niet."
"Dan moet je morgen ook niet komen."

S. perste een lach op de lippen, en aaide kinderen met een geveinsde tederheid. Mustapha sloot pas om middernacht, waarna S., met de fiets aan de hand, naar huis stapte. Het was koud, ze had haar broekkousen aangetrokken, hield het te grote clownsgewaad naarstig omhoog. Gordijnen waaiden stormachtig uit hun ramen, een bierglas vloog rakelings langs het hoofd. Infaam sloegen moeders hun koters. In dit hol staarde iedereen onbezield voor zich uit. S. had de vriendelijke knikken reeds geruime tijd opgegeven. Het maakte haar zo desolaat. Naakte hoeren werden verkracht door honden, omstanders besproeiden hen met bier.

"Jij daar. Huur jij niet een kamer des vaders, aan de Ketelheide?"
"Dat klopt."
"Je moet nog betalen."
"Maar, ik heb net."
"Je moet nog betalen."
"Jullie zijn gek. Vraag jullie vader maar."
"Geef ons nu wat geld, oude repulsieve kween."
"Maar ik heb geen geld."
"Dan zullen we je te grazen nemen."

Sanseveria haastte zich op de pedalen van haar fiets, en trachtte voor de eerste maal de heuvel op te fietsen. Ze hief het achterste van het zadel, en trok zich recht aan het stuur. De drie mannen stormden naar de fiets. Een pedaal brak af, en S. dook tegen de vlakte. Ze lieten haar liggen, en liepen bulderend en bezopen verder. Het clownspak was verfomfaaid.

Die ochtend had S. zich geërgerd aan een verstopte afvoer. Ze had ontstopper meegebracht. “Dat spul werkt als industrieel ontstopper.”, had de verkoper gezegd. Ze liet drie volle flessen in de wastafel storten. Het putje slikte zoveel mogelijk, liet alles weer even opborrelen, waarna het goedje begon te zieden. Ze krabte met haar nagels de verharde crème vantussen de rimpels. Haar ogen zakten opnieuw naar hun oorspronkelijke positie, de ooghoeken gleden naar beneden. Ze had het gezicht van een treurige hond. Twee diepe rimpels tekenden haar wangen. De oren stonden veel te hoog om die van een mens te kunnen zijn.
Ze zette de clownsneus af. De witte badkamertegels waren kil, en deden haar voeten rillen. Het huis werd nooit verwarmd. “Zo voel ik dat ik leef.”, zei S. Voor het douchen wilde ze Servaas nog even gedag zeggen. De badkamerdeur zat vast. Ze werd paniekerig wanneer ze rookpluimpjes zag binnen glippen. S. liep naar de toiletpot, en hief zich met veel ongemak naar het kleine raampje. Ze stak haar hoofd naar buiten en wilde om hulp roepen. De drie mannen stonden in de achtertuin. Ze lachten en zongen.

"Klein vrouwtje van perkament, van je huis rest nu nog 't fundament, ons rest enkel nog jouw excrement."

De buren stonden op de achtergrond mee te neuriën.
S. sloot het raam, liep naar de douche, en draaide de kraan open. Het koudste water liet ze over haar hoofd vloeien. Het clownspak werd zwaar. Ze liet zich tegen de cabinewand naar beneden glijden en huilde. Ze sloot de ogen, bracht de handen naar het hoofd, en omsloot de oren. De haren pulseerden met het water. Het hoofd bewoog ze in cirkels onder de waterstralen, zachtjes. Ze hoorde de zee. Elke keer ze het hoofd wat verder vanonder de waterstraal haalde, hoorde ze een grote golf. Als ze trager bewoog, hoorde ze een lang uitgerekte golf die op het strand aanspoelde. Ze hoorde het zand meegenomen worden. Ze had zichzelf steeds geleerd de dood te relativeren. Ze had de zee nooit gehoord. Ze had niet gelukkig geleefd.
Alvorens het vuur de trap bereikte, raakten de leidingen verhit. De zwaveldampen van de ontstopper verspreidden zich in de badkamer.
Sanseveria werd samen met de resten van haar badkamer in een kist gegooid, en begraven op het kerkhof. Want dat is wat ze zeker niet wilde.

Een grote kaars wordt omringd door kleine kaarsjes. Wanneer de grote kaars brandt, laat ze het overtollig vet in de andere kaarsjes lopen, en verdrinkt hen.

Sonnet I

2009-01-13T12:01:00.001+01:00

In reepjes liggen hun dode kinders
omarmd door moeders schoot
verwacht niet veel van mij
ieder koestert hier in helse smart

op dit stuk grond woeden vele oorlogen
in dit land zijn fronten gedwee
het vlees is slap en grauw
maar lonken doet het armee

bestendig het front,
keer pas de rug als tot stof verwaait
dat wat gij ooit begeerde

breng hier, mijn soldaat
streel zacht de spagaat
of sterf als een hond.

De eenzame vinder

2009-01-13T11:00:00.000+01:00

Er is een man die dingen vindt,
en zich voor het buitengaan behoedt
- men bedankt hem meermaals
Maar als hij zijn pollen rond de trapleuning klemt,
om zich met loden benen de trap op te hijsen,
en hij in de spiegel zijn glimlachen aanschouwt,
"IK ZIE GEEN LICHT AAN HET EINDE VAN DE TUNNEL"

Vragen omtrent mensenhandel

2009-01-13T10:21:00.000+01:00

Zouden Thaise mannen, naar analogie met de situatie hier, Belgische vrouwen huwen, en zouden andere Thaise mannen dan ook zeggen: "Da's een gekochte."? Kan men een Belgische vrouw voor een Thaise ruilen, en heet dat dan 'een geruilde'?

Profielfoto's

2009-01-13T10:10:00.000+01:00

Heden ten dage is een profielfoto op een netwerksite een uithangsbord ware het je werkelijke gelaat en constante vertegenwoordiger bij afwezigheid. Er zijn zij die zich wensen kenbaar te maken door middel van de foto met het pintje bier aan de lippen. Ik weet niet wat hun motivatie daarbij is.

Slaapdronken

2008-12-31T16:51:00.000+01:00

Charmaine lag die avond niet in bed. Ze dacht aan pruimpjes, en opende de ogen opnieuw. De ruwe fauteuil waarin ze was beland, deed haar ruggegraat krommen. Aan de geluiden die de wagens die door de straat reden maakten, merkte ze dat het de afgelopen uren had geregend. Haar geheugen was leeg, de ogen half gesloten. Wat onbestemd vocht druppelde langs haar slaap de rolkraag in. Met beide handen duwde ze zich uit de zetel - ze trachtte de benen niet te gebruiken. Met wankele passen verliet ze de eerste verdieping, om door de achteruitgang van het gebouw naar de onverlichte tuin te kijken. Ze kwam er vaak tot rust. Aan de achterzijde van het huis, waar elke nacht een strijd geleverd werd tussen de buurtkatten, was tevens de veranda. Niet meer dan een halve koepel tegen de achtergevel aangedrukt, enkel bestaande uit dunne glazen wanden, en meer gelijkend op een te groot uitgevallen, doch halve, tuinserre. Charmaine merkte dat ze de toegang eerder vergat te sluiten, en trotseerde even wat door de wind meegenomen druppels. De zware deurklink viel bij de windvlaag in het slot. Charmaine baande zich een weg naar de tweede verdieping, langs de vele kamerplanten die de vorige huiseigenaar, Mark Twain, had achtergelaten. Mark had in Hawaii geleefd, en hield van reptielen. Wanneer men hem enkele weken geleden vond in het huis, hadden twee slangen hem reeds langs weerszijden ingeslikt. Het kostte de agenten uren vooraleer de dieren de bek wilden openen. Uiteindelijk werden de slangen, op hun beurt, gedood. Charmaine had de reptielenkamer sindsdien onberoerd gelaten, en wachtte liever tot ook de andere slangen zichzelf vernietigd hadden. De walmen die zich vanuit de deurspleet over de hele tweede verdieping verspreidden, beloofden een geslaagde tactiek. De tweede etage leek groter dan een voetbalveld, en steunde met vier enorme zuilen rechtstreeks op het aardoppervlak. Twee ervan raakten de huizen aan de overzijde van de straat. De andere verdiepingen, het waren er twaalf, hadden geen merkwaardige afmetingen, en bestonden steeds uit een grote kamer met veel pilaren.
De hoofdpijn bleef, maar inmiddels was Charmaine erin geslaagd wat nieuwe gedachtebronnen aan te boren. "De kinderen.", kwam haast als een dronken boertje uit haar mondholte. Ze vergat hen in te stoppen. Vier en zeven, Dudley en Joan. Half-wezen, sinds de dood van Mark alleszins. Driehoog, werd Charmaine opgeschrikt door een schreeuw, en een deur die te hevig werd gesloten. Met vier sprongen van de trap, belandde ze opnieuw op de tweede etage. De deurspleet onder de reptielenkamer toonde een lichtstraal, en Joan herhaalde diezelfde kreet. Een klap op het hoofd deed Charmaine op de grote betonnen vloertegels belanden. Drie schaduwen bewogen in het door de gordijnen achtergelaten licht. Het werd stil in de reptielenkamer.
Intussen probeerde een tengere vrouw van veertig de bewoners van het huis met de dertien etages te alarmeren van haar bezoek. Charmaines wagen belemmerde het verkeer in de straat. Een geel notebookpapiertje dat aan de voordeur hing, trachtte de vrouw iets duidelijk te maken. Regendruppels hadden van het papiertje echter een natte frommel gemaakt. "HANDLUKN?"
Voor Charmaines ogen lag het beeldje dat ze had gekregen van een vriend, na diens rondreis door Afrika. Erik was zijn naam. Hij had het moeilijk gevonden wat mee te brengen, maar een schijnbaar authentiek Khoikhoi-borstbeeld leek hem wel gepast voor een verse weduwe. Het beeld verdween in haar bovenooghoek, en de koelheid van de betonnen tegelvloer werd het schuren van het woonkamertapijt. De harkerige haardos van het vloerkleed voelde aan als een kaars die een honderdste van een seconde lang haar gezicht tekende, dan even scheen te verdwijnen, maar zich meteen heropstelde. Charmaine was onder narcose gebracht, maar bespeurde evenwel de geur van uitgebroken maagzuren. Twee handen tilden haar dijen op, terwijl een schaar de broek die ze droeg met grote halen versneed. Ze trachtte te gillen, maar een snelle strook tape ontkrachtte haar stemgeluid. Charmaine dacht aan het bankje waar men haar intussen had opgelegd, een stuk meubilair uit de speelhoek. Twee dijbenen wrongen zich tegen haar billen, en een penis baande zich een weg tussen haar schaamlippen. Diepe halen vraten de schede aan. Charmaine voelde niet langer met hoeveel men die avond haar binnenste bezocht.
"HALD INDLUKKEN!" De tengere vrouw van veertig bevocht de deurbel, en plaatste de oren tegen de glazen wand van de voordeur. Ze hoorde wat, en duwde daarop de toegangsdeur open. Eens belandde ze op die manier in de woonkamer van George Verkammen, die de buitenechtelijke relatie van zijn wederhelft net aan de lijve ondervonden had. Sinds die dag was ze niet wijzer geworden. Langzaam klom ze twee tredes omhoog, en lonkte over de tegels van de eerste etage. De frêle veertiger nam enkel een in duisternis gehulde sofa en een hoek met kamerplanten waar, en stond weldra twee verdiepingen hoger. Een deur die oplichtte trok de aandacht. Een touw werd haar rond de benen gebonden, waarop ze het evenwicht verloor, en met het hoofd tegen de deur bonkte. Ze zag twee kinderen bengelen aan een touw. Een slang had zich rond het been van het ene kind gewrongen, en aan de tenen van het andere kind kronkelden enkele andere serpenten. Bloed liep langs de schubben naar beneden, in een plas die zich vermengde met het water uit een omgekieperd aquarium.
Eddy was 37 en woonde bij zijn dode moeder. Ze was nooit sociaal begaafd geweest en spendeerde de laatste dertig jaar van haar leven in de woonkamer van het huis. Toen ze op een nacht stierf, had Eddy het niet nodig gevonden wie dan ook van haar vertrek in te lichten. Ze was verschrompeld en stonk niet meer. Op dit moment, trok Eddy zijn geslachtsdeel terug uit het lichaam van Charmaine, ruilde het voor een pistool, en haalde de trekker tweemaal over. De tweede kogel verliet Charmaine langs het topje van de schedel.
[…]
Toen de vrouw met het lambdacisme er uiteindelijk in slaagde de kamer te verlaten, had het zuur zich zo diep in haar poriën genesteld dat, toen ze schreiend wegrende, rondfladderende huidschilfers de utopie van een witte kerst even werkelijkheid maakten en men haar even na middernacht makkelijk kon opsporen – delen van haar ontwortelde haardos vormden een quasi ononderbroken collier langs het trottoir.

Hoerenwelp

2008-12-15T10:11:00.000+01:00

We aten hen op.
Warempel warempel,
De donkere duivelskinderen
Die zich een weg baanden uit de Vulva

Vers bloed dat enkel met zichzelf bestond.
Elke nacht tracht licht te laten in zijn stolp,
en het wegsijpelen niet kon verhelpen.
“Hey, you’ve got to hide your love away.”
Aan de rand van de volgende dag.
De man met alle gezag.
Kanonslag.

Ik

2008-11-20T02:08:00.000+01:00

Muziek sluit ik op in mijn kamer,
opdat de buurman ze niet horen zou.
Langs het raam waait een frisse wind,
die de muziek wegzuigt, en vervangt.

Warm water vloeit de kamer in,
en vang ik op in een ijzeren hek.
Langs het gaatje in de muur,
vloeien haren en teennagels mee naar het ondergrondse.

Met hen, mijn herinneringen.
Mijn leven geef ik mee.
Ik word elke druppel geboren.
Wanneer leer je me lopen?
Met hen, mijn bloed.

"Trust me, all Swedish girls are like this."

2008-11-08T15:37:00.000+01:00

Vergeet Linda van Milk Inc. Ziehier een pikantere, meer lascieve, en nog inhoudslozere uitvoering van de Vlaamse hitbaby's. 'Inga from Sweden' is een verhaal van wellustige, rijmende teksten, videoclips die minstens even absurd zijn als de lyrics, en een appetijtelijke boezem. Een mofs accent dat groter is dan het Vlaamse accent van de in het Frans zingende Kate Ryan werkt daarenboven af. Doch, is dit niet te stompzinnig om ongeveinsd te kunnen zijn? Neen, dit is een alledaagse banaliteit, evenwel van een iets hogere graad, en een aantrekkingspool voor mensen met bizarre seksuele fetisjen - met geiten. Ik reken erop dat Inga daadwerkelijk some spanking krijgt.

Een snuifje Soprano

2008-08-31T12:41:00.000+02:00

Indien alle nakomelingen van Italiaanse maffiosi die een behoorlijker leven zochten in de Verenigde Staten, als dekmantel voor hun obscure praktijken een afvalverwerkingsbedrijf oprichten à la 'the Sopranos', zou haast de hele Amerikaanse afvalverwerkende sector in handen zijn van sinistere delinquenten, die er niet voor zouden terugdeinzen enkele klanten mee de vuilniswagen in te gooien. Erg schalks, maar er zijn ongetwijfeld ietwat meer stereotiepe dekmantels, zoals een stripteasebar (Ba-Da-Bing!). Het afvalbedrijf is echter een erg handige dekmantel, daar lijken meteen versneden en gedumpt kunnen worden. Dat doet me denken aan die keer dat Tony en Christopher het lijk van Ralph Cifaretto nagenoeg helemaal door de Blender haalden - na de ledematen eerst verwijderd te hebben, om hem zo subtiel mogelijk te kunnen dumpen. Kijk echter even naar wat deze man door zijn Blender haalt, en weet dat je hetzelfde kan doen met een volledig, vooraf versneden lijk - schedel incluis.
Indien ik verplicht zou worden de zoon van een tv-familie te zijn, zou ik trouwens met volle overtuiging een Soprano worden. Vooreerst opent het feit dat je de zoon bent van een der grootste maffiosi toekomstperspectieven. "Den Tony, hij komt toch overal mee weg hé." Ik zou oppermachtig zijn, en jou kunnen laten liquideren. Het gevaar in de business geworpen te worden afwendend, zou ik, anders dan A.J., studeren. Alle overbodige luxe valt ook wel te genieten, al kan men uiteraard steeds een kogel door het hoofd krijgen bij het vertoeven in Tony's zwembad.
Ciao! Benvenuti alla mia cucina!
Mijn grootste motivatie zou echter het voedsel zijn. Ook al lijken de ovenschotels van tante Janice nergens op, als moeder Carmela haar Zitti al forno uit de oven haalt, kan men onmogelijk onbewogen blijven. Voelt u toch meer affectie voor de dinobillen van The Flinstones? Kijk dan even naar de plaatjes die ik fotografeerde uit een kookboek, en probeer het clavier zo weinig mogelijk onder te kwijlen. Tony's barbecuekunsten doen daarenboven zelfs de taaiste smelten. Malse, spetterende, gegrilde worstjes met venkel en kaas. De gebakken ziti, zondig verrijkt met drie kazen. Zelfs 'Paulie Walnuts' Gualtieri's eieren in het vagevuur doen je hunkeren naar meer. Gelukkigerwijs heb ik het kookboek met àlle recepten uit de serie, waardoor het kotleven bijzonder smakelijk zal worden. Niets is immers prettiger dan uitgebreid degusteren. "Ik heb gehoord dat de Eskimo's vijftig woorden hebben voor sneeuw. Wij hebben er vijfhonderd voor eten."

(Geef de foto's een klik)

De Gezellige Heksen

2008-08-31T09:40:00.000+02:00

De prijs voor het meest opzienbarende feit van het afgelopen jaar, reserveer ik voor de intrede van het nieuwe vtm-programma Astrocontact. 'Nieuw', uiteraard in Nederlandstalig België, daar het format vermoedelijk overwaaide uit Mofolië, dat dan weer te rade ging bij de Spanjaarden, die het op hun beurt hadden van de Amerikanen. Niet langer moet u het huis uit voor een consult bij de waarzegger.

- Sandrina: “Het gaat goed met uw kinderen?”
- Vrouw: “Maar ik heb geen kinderen.”
*stilte*
- Sandrina: “Ook geen neefjes of nichtjes?”
- Vrouw: “Neen.”
- Sandrina: “Huisdieren?”
- Vrouw: “Ja, twee katten.”
- Sandrina: “Aha, dan zijn dàt uw kinderen."

Velen zien echter enkel de negatieve elementen van het format. De oplichterij, de waanzin, en alle andere lariekoek. Ze zien Sandrina, Sanna, en de naamloze zwartharige als de opvolgers van de belspelen, Madame Soleil, en de SMS Games. Uitbuiters van weerloze vrouwtjes. Gelijk hebben ze.
Ik ben echter een fervent voorstander van Astrocontact. Vooreerst omdat het garant staat voor humor van de hoogste regionen, en het op die manier het enige, huidige Nederlandstalige humorprogramma is. Het is daarenboven een prima start van de dag, en daar het om 8u30 wordt uitgezonden, een grote stimulans om de lakens te verlaten.
Belangrijker is echter nog het feit dat Astrocontact de gedrochten der maatschappij veilig binnen, voor de televisie houdt. De depressieve vader, de buurvrouw met de dode hond(en), de oom met financiële problemen, de vrouw die net haar zesde miskraam had, zullen JOU niet langer vervelen met eindeloos geblaat. Voor hen is er nu Astrocontact, even lekker uithuilen op televisie. Het is immers frappant dat de bellers niet zozeer de toekomst willen kennen - al is dat ook een belangrijke factor, maar simpelweg menselijk contact willen. Zonder Astrocontact, zit er voor hen niets anders op dan zelfdoding en elke zaterdag om 7u naar de markt gaan. Alle kaartlezers, astrologen, karakteranalysten, huisdierspecialisten, en zesde-zintuiglezers zijn bovendien gediplomeerd. De gedachte dat mensen vanaf nu kunnen betalen voor het ten toon spreiden van hun domheid, doet me wentelen in donzige wentelteefjes.
Geen brandstapel voor deze heksen.

Maak kennis met de mofse versie (opgelet: erg macaber):

De Grotten van Han + Sneue-Dierenomnibus nr. 2 en 3

2008-08-31T06:00:00.000+02:00

De Grotten van Han werden dit weekend beroofd. Het is me echter geheel onduidelijk gebleven wat er net geroofd werd. Een zwijntje, of een deel van de grot. Na de reclamespot van de Grotten van Han ("... doorheen de grot stroomt een rivier, een paradijs, voor mens en dier. De Grotten van Han!!!"), is dit wel het meest obscure en dwaze dat ik sinds geruime tijd hoorde. Laat me hierbij meteen ook zeggen dat een epistel over de Grotten van Han normaliter mijn eerste blogbericht zou geweest zijn, zij het niet dat de kluchtige reclamespot net werd afgevoerd toen ik hem wilde opnemen, en hier publiceren. Onze nationale natuurfenomenentrots verkeert duidelijk in problemen. Samen met natuurpark Paradisio, produceert N.V. De Grotten van Han de misselijkmakendste reclamefilmpjes van de Belgische reclame-industrie. De Planckaerts op een bedje van olijke feestdeuntjes en wilde, schattige diertjes, met bijhorende oneliners uit de mond van den Eddy, kunnen me niet echt bekoren.
Hierbij meteen ook delen twee en drie van de Sneue-Dierenomnibus. Kleine beertjes en leuke konijntjes.

Maak kennis met de Maleise beer of honingbeer, met zijn maximale lichaamslengte van 150cm het kleinste wezen uit de berenfamilie. De honingbeer slaapt overdag op lage boomtakken in de tropische regenwouden van Zuid-Oost-Azië, en voedt zich met vogels en planten. Opmerkelijk is de halvemaanvormige vlek in de nek. Ook is hij ook ietwat onooglijk en lachwekkend sneu.

Een konijntje voor je kleintje. 'Sneu' wordt hierbij een synoniem van 'Angorakonijn'. Indien dit dier niet regelmatig geschoren wordt, gaat het dood, daar het de lichaamswarmte niet kwijtraakt. Vele Angorakonijnen worden echter gefokt en geschoren voor het fabriceren van kledij, en krijgen zo de kans niet te sterven. Het Angorakonijn is ontstaan door genetisch toeval. Het dier moet met voorzichtigheid behandeld worden, maar kan wel erg hartveroverend en zachtaardig zijn. In de achttiende eeuw was het Angorakonijn dan ook een huisdier aan het Franse hof. Zo schattig.

Straatgebeuren

2008-08-31T04:37:00.000+02:00

"Laat iemand deze man beseffen dat hij dood is." Het verbaasde me dat er voor het eerst sinds geruime tijd wat te beleven viel in de straat. Ik was tien en zag hoe een myriade van druiloren zich voor nr. 12 installeerde, botsend en met enkele aarzelingen alsof ze achternagezeten door vleesetende neushoorns twijfelden tussen vluchten of boomklimmen. Vanop een stapel oud papier die deze ochtend voor de deur van de slager was neergezet, zag ik de vrouw van de bakker en mijn oude buurvrouw Rita, die puffend neerknielde bij het lichaam van een man. Dit deed me vermoeden dat ze bij het merken van enige commotie meteen de straat was opgerend - niet vanzelfsprekend wetende dat ze op het achtste woonde en enkel nog buitenshuis vertoefde om eenmaal jaars naar het kerkhof van haar in de burgeroorlog overleden echtgenoot te hinken, want ze hinkte als geen ander. Even vervlogen mijn gedachte naar de woonkamer van tante Rita, want zo had ik haar altijd al genoemd, waar ik haar in een veel te klein maatje 32 op een heus fitnessapparaat de krimpende beentjes zag trainen. Ze moet lang naar deze dag hebben uitgekeken. Doorheen schouders en kinnen zag ik de man nu grotendeels, gefrappeerd door niets anders dan een qua grootte aanzienlijke lach, en een oranje hoed. De reden van het inmiddels groots opgezette spektakel bleef me voorlopig onbekend, vooral omdat een heuse industriële kippenren nu de straat had gevuld. Wauwelende individuen op de rand van hun bestaan deden me opnieuw in Tante Rita's woonkamer belanden, ondersteund door mijn wildste fantasieën. Hersenspinsels werden echter doorbroken door plotse beweging in het kamp van de omstanders. De man, de oorzaak van dit tumult, stond op en greep de vrouw van de slager bij de hand, waarop deze even een angstige kreet blies, maar al gauw ietwat beschaamd de hand naar het gelaat bracht, implicerend dat ook zij wist dat er niets aan de hand was. Een weg had zich intussen door de menigte gevormd, en de hele mensenmassa was enkele passen achteruit gegaan - ik giste, met als motief de mans slordige en obscene voorkomen, dat dit wel eens door de wegens hem verspreide walmen zou kunnen komen. Even strompelde hij verder tussen de kasseien van de straat en de door de jaren heen geaccumuleerde hoop asfalt van de stoep, om enkele seconden later neer te vallen. Even zag ik Del Shannon voorbij wandelen. Hij keek op en lachte de man toe, al besefte ik dat men Del ergens in de '80 vergeten was - in de UK bleef hij echter wel populair. "Ik heb je!", riep de gevallen man met de hoed - die intussen 'cowboyman' was gedoopt, waarop de inwoners van mijn straat, maar ook van ver daarbuiten, wederom als aasgieren rond de man cirkelden.
<"Wat zegt hij?" "Men zegt dat hij van de prairie komt." "Wedden dat hij een ontsnapte lunatic is." "Laten we hem uitkleden en op de kerktoren hijsen." "Wetjet al van den deinen?">

"Ik heb je!", riep Cowboy opnieuw - want ik prefereerde de praktische naam, waarop hij greep naar iets wat men niet zag. Een plaatselijke wijsgeer verliet de contouren van de menigte, en zei: "Deze grijsaard speelt met het niets, dus moet niets toch wel iets zijn, en behoort het iets, dus ook het niets niet tot het alles?" Ik zag het geloof uit de straat wegvloeien, en ik denk dat geen een nog enig benul had waarover dit alles ging, wat ook resulteerde in de eerste afdruipers. Overal ontwaarde ik tijdelijk defecte lichamen met wezenloze blikken, gesierd door schaduwen die zich steeds verder van de lichamen afzonderden. "Laat iemand deze man toch beseffen dat hij dood is!". Even later werd Cowboy door mannen in zwarte pakken uit het straatbeeld verwijderd, waarna ik tante naar huis zag strompelen, net als de andere straatbewoners. Nog lang werd hierover nagepraat. Men zei dat hij schadelijk was voor de volksgezondheid, en ergens buiten de stad wegkwijnde in een cel. Ik hoopte dat hij het niet opnieuw kwijtgeraakt was, maar besefte dat alles wat Cowboy ooit rijk was, hem nu arm zou zijn. Hij zou zichzelf nooit vergeven het opnieuw verloren te hebben, en toen besefte hij dat hij dood was. Niet veel later stond het in de krant. De publieke opinie luidde: "Neem een man zijn geloof niet af!", maar men snapte het niet. Wat zou het? "Laat iemand deze man beseffen dat hij dood is."

Object van de week

2008-08-31T02:29:00.000+02:00

Placenta in doos.

Mijn leven als Jefke

2008-08-31T00:21:00.000+02:00

Ik was Jefke, en ik had een droom. Graag wilde ik vis leren pekelen - vooral haring. Een zoektocht op het internet leerde me het volgende: "Natuurlijk pekelen wij onze vis in ambachtelijk geoogst zeezout en wordt de vis door de wind gedroogd en dan in de rookkist opgehangen.", maar van enige methode om het aangehaalde zeezout op de vis aan te brengen, of om hem te drogen, werd geen notie gemaakt. Tevens wilde men niet kwijt waar men kan overgaan tot de aankoop van zo'n rookkist. Ik was een notoir viseter, derhalve zocht ik gretig verder naar een handleiding voor het pekelen van vis. Twee weken geleden slaagde ik erin een woedende meute op de been te brengen, bestaande uit huismoeders, kaderpersoneel, en alle mensen die belast worden met de organisatie van Secretaressedag. Allen voelden we ons door de gevestigde autoriteiten in de steek gelaten, daar deze het pekelen van vis volledig aan de vismarkten in Oostende en De Panne overlieten, en aldus het monopolie dat deze twee hadden, autoriseerden. We werden bloedig neergeslagen, maar vochten terug. Vandaag hebben we al heel wat verwezenlijkt. Door een lang aanslepende strijd met de visbazen, weten we nu dat de vuistregel bij het pekelen van vis het oplossen van ongeveer tachtig gram zout in een liter water is. Daarmee wordt de smaak verbeterd en worden de bacteriën gedood. Uiteraard is dit slechts een eerste stap in de volledige onthulling van het pekelproces, maar het is alleszins een begin. Nu de Belg er gaandeweg in slaagt zijn boontjes zelf te doppen, is de weg naar de onafhankelijkheid van het pekelen geplaveid, en kunnen wij een glorierijke toekomst tegemoet gaan in de wereld van de pekelharing, de sprot en de pangasiusfilet.

Top vijf babyslikkers

2008-08-30T01:53:00.000+02:00

Een top vijf met 's werelds meest conservatieve, actuele teringleiders opstellen, is een moeilijk, doch erg aangenaam karwei. De mensen die ik koos, maken zich daarenboven tevens schuldig aan het verorberen van aanvankelijk levende baby's en embryo's. Dat in achting houdend, is het niet verwonderlijk dat McCain de eerste stek wegkaapte. Hij is immers de enige conservatieveling die openlijk toegeeft af en toe wel eens een baby te lusten. Zolang het maar huilende en lelijke baby's zijn.

Top vijf conservatieve baby-eters:
1. John McCain
2. Deelnemers aan de Wereldjongerendagen
3. Maurice Lippens
4. Luc Cortebeeck
5. Fons Verplaetse

Driewerf hoera voor John McCain
Zes jaar roekeloos buitenlands beleid, met duizenden doden en gewonden, en een patstelling in Irak, hebben van de Verenigde Staten een puinhoop gemaakt. Het feit dat een Republikein, na acht jaar Bush, voorop ligt in de peilingen, zet aan tot zelfdoding. Als antwoord op de vraag wat er hoort te gebeuren in Iran, stelt McCain: "Bomb, bomb, bomb. Bomb bomb Iran." Tevens wil hij meer soldaten zien in Irak. Doch is hij een relatief atypisch republikein. Hij haalde zich de woede van onder andere George Bush op de hals door zich te kanten tegen de permanente belastingverlagingen voor Amerika's rijksten, tegen het gebruiken van geweld tijdens ondervragingen, en door te stemmen voor een beperking van de verkiezingsuitgaven. Verder kan hij me nog bekoren door zijn slechte relaties met Russen. Het feit dat hij een veteraan is, zich kant tegen abortus en euthanasie, en een fervent voorstander is van het met bommen verspreiden van de Pax Americana, maakt van hem echter een onaanvaardbare malloot.
De campagne van Mccain loopt gelukkigerwijs beroerd. Hij had het in enkele interviews over de Pakistaans-Iraakse grens, en 'Tsjechoslowakije', dat evenmin bestaat. Mogelijk wordt hij nog dement vooraleer hij de kans krijgt de verkiezingen te winnen. Bovendien is Obama niet weg te slaan uit de media, en kan McCain enkel bagatellen presenteren. Ik impliceer niet dat de propagandacampagnes van presidentskandidaten belangwekkend zijn - ze zijn schandaleus, clownesk, en ongeloofwaardig, wel dat het voorspoedig is dat een campagne in het voordeel van een democraat uitdraait.
De stemknop onder de naam Mccain indrukken, heeft hetzelfde effect als de "Verwoestdeaardemeteenatoomexplosie"-knop.
Toch, hoop ik nog steeds op een plotse wederopstanding van Clinton. Nu, of bij een volgende verkiezing.

"Now that is an exit."

2008-08-28T15:39:00.000+02:00

Een vloek van jewelste, en weg is het pruimige Serviliawijf. Atia's blik is heerlijk verslavend. In seizoen een vervloekte Servilia reeds zowel Ceasar als Atia. Atia liet Servilia echter verkrachten en op tal van andere manieren bewerken. Zo komt het dat de machtsstrijd tussen beide beslecht werd in het voordeel van ATIA. Yesyesyes. Ik recommandeer u ten zeerste beide seizoenen - de box - aan te schaffen, en de scènes van de Forumman, Atia, Marcus Antonius, en Servilia miljoenen malen terug te spoelen en te koesteren.
Beste miljardair X, schenk tevens de miljoenen die u teveel heeft aan HBO, opdat men een derde seizoen zou kunnen fabriceren.

No Godfathers

2008-08-23T14:12:00.000+02:00

Driewerf hoera voor Mussolini. Weldra viert men immers de zeventigste onjaardag van zijn rassenwetten, en dat blijkt Italië op een geheel eigen manier te celebreren. Il Duce lonkt verheugd mee vanuit zijn grafstede.
Nu Silvio Berlusconi en de leden van beide kamers van het parlement gedurende hun ambtstermijn juridische onschendbaarheid ontvingen, luidt het dat men "eindelijk" kan besturen, zonder tijd te verliezen tijdens voortdurende processen en advocatenconversaties. Allerlei aantijgingen - corruptie, machtsmisbruik, belangenvermening - verdwijnen van tafel, en intussen neemt men de tijd het rechtspraakapparaat te zuiveren. Met de herlancering van de juridische onschendbaarheid, maakt men alvast een speerpunt van de operatie Schone Handen - tegen corruptie en maffia-invloed, met een hoogtepunt in 1996 - ongedaan. Een operatie die echter geen eenzijdig succes was, daar moordaanslagen op openbare aanklagers niet uitzonderlijk waren, en het aanklagen van maffiapolitici aldus levensbedreigend was. Romano Prodi zorgde er zo in 1996 voor dat een onderzoek van maffiapraktijken tegen hem werd gedwarsboomd door autoriteiten die onder zijn leiding stonden. De openbare aanklager ontving een postpakket met een dolk en een foto van haar. Tijdens een ander onderzoek tegen Prodi, vanwege zijn betrokkenheid bij de moord door de Rode Brigades op Aldo Moro, werd onderzoeksjournalist Mino Pecorelli vermoord, nadat hij een artikel publiceerde dat een verband legde tussen Moro's moord en tal van "supermachten". Politieke macht leidt veelal tot de geneigdheid zich boven de wet te plaatsen.
Terug naar 2008. Het oplossen van Napels' afvaldilemma is een hoeksteen in het beleid van Berlusconi's Partij van de Vrijheid en de xenofobe spitsbroeders van Lega Nord. De Napolitaanse straten liggen er intussen behoorlijker bij, doch andere naargeestige problemen zijn in de maak. Bij Silvio's coalitiepartners van de Lega Nord klink het: "Ratten kun je makkelijker verjagen dan de Romazigeuners die de schoonheid van onze historische stad bezoedelen."1 De Italiaanse regering heeft racisme eerbiedwaardig gemaakt, en Romazigeuners krijgen overal de schuld van. Ze zijn de ideale zondebok, en fungeren als bliksemafleider voor de reële problemen. Denk aan de loze geruchten dat de Roma een baby zouden hebben gekidnapt, en de heuse pogroms met brandstichtingen die daarop volgden. Intussen werd overgegaan tot het organiseren van een volkstelling voor Roma, waarbij vingerafdrukken worden genomen. Een ernstig immigratie- en integratiebeleid heeft Berlusconi niet. Wel werd er door het parlement een 'veiligheidsdecreet' goedgekeurd, waardoor immigranten voor dezelfde vergrijpen veel zwaarder gestraft worden dan Italianen.
Berlusconi werd jammerlijk genoeg een derde keer op het toneel gehesen, en Italië glijdt af naar de zachte dictatuur. Mussolini mag trots zijn.

1. Citaat uit Knack nr. 32, jaargang 38. "Operatie Vuile Handen"

De Sneue-Dierenomnibus: nr. 1, de Blobfish

2008-08-21T06:30:00.000+02:00

Het lijkt onwaarschijnlijk, maar er bestaat wel degelijk een wezen dat de vorm heeft van enkele gecumuleerde, in puin gevallen, boltaarten. Het betreft de Blobfish, of Fathead, een in de diepe wateren van Australië levende blubberberg, bij elkaar gehouden door de druk van het water. De dichtheid van de neerslachtig ogende, gelei-achtige vis is immers amper groter dan die van het water, waardoor wordt belet dat hij uit elkaar zou spatten, en hij boven de oceaanbodem kan drijven/ zweven. Dat zweven is belangrijk, daar de Blobfish erg weinig spieren heeft. Schrokken doet hij trouwens enkel als er par hasard iets voorbij zijn remarquabele neus drijft. De Blobfish kan aldus happen, en dat is waarschijnlijk ook zijn enige kundigheid.

De lamentabele loserduif

2008-08-20T09:13:00.000+02:00

Yves Leterme is een monotome blaaskaak, en heeft het charisma van een opgezette duif met punaises in het hoofd. In Belgiës top tien der meest boring mensen zou hij ongetwijfeld hoog scoren. De ideologie die hij nastreeft is al 125 jaar passé, dor en slaapverwekkend, maar spijtig genoeg te taai om te kunnen doorslikken en afscheiden. Het feit dat deze premier meer weet over voetbal dan over enige bestuurszaak, toont aan dat hij, zoals het een goede bestuurder betreurenswaardig genoeg betaamt, een man van het volk is, maar de potentie van een marktverkoper op zaterdagochtend heeft. Bij zijn aantreden als premier van Vlaanderen, en het achteraf uitdragen van de verwachtingen dat hij ook op het nationale niveau zijn intrede zou doen, liep ik, op zijn ministers vomerend, naar Yves toe om zijn inmiddels afgezwakte wangen uit elkaar te rukken - zo visualiseerde ik het me alleszins. Een Yves Leterme zonder wangen zou een relatief komisch tafereel zijn - denk aan het tot zich nemen van voedsel. Het zou hem zonder meer ietwat boeiender maken; een onbetwiste loser, maar met ontblote tanden.
Hij en zijn associés brengen teweeg dat mensen als Guy Verhofstadt en Geert Bourgeois plots duldbaar lijken, terwijl dat een eer is die hen ongetwijfeld niet toekomt. Het lijkt me dat het bestuur dezer dagen, meer dan ooit, bij langwijlige charlatans en kapsonesmakers berust, al werd die tendens reeds lang voor Verhofstadt ingezet. Het plebs is echter tevreden zolang de Walen buiten blijven, en frontman Yves geen toegevingen doet. Ikzelf verwacht echter beter bestuur van een ettergezwel met een trombose. Menig economieboer tiert intussen wellustig dat de economie slabakt, en ook andere belangengroepen halen toenemende, doch bij aanzien van ecologische problematieken, futiele hersenbrekers aan. Triviale dilemma's, die door de regering Leterme cruciaal geacht worden, terwijl de aardkloot ook de laatste pluimen verliest. Het verhelpen van de verdwijning van de leefbaarheid voor fauna en flora moet nog steeds wijken voor kapitalistische uitwassen, terwijl reeds geruime tijd bekend is wat men hoort te doen, en hoe verontrustend snel ijsklomp, plant, en dier tenietgaan.
Yves Leterme en paladijnen drijven de spot met de politieke ecologische linkerzijde, die de facto - correct gezien - de volledige macht zou moeten ontvangen. Men tracht eenieder die een woord rept over het klimaat af te wimpelen met indrukwekkende proporties doortrapt geblaat. Geblaat dat onder andere het aanstellen van een klimaatminister (Magnette), en het afkondigen van 'De lente van het leefmilieu' inhoudt. Een groene mediashow die teweegbrengt dat menig laconiek burger - als die überhaupt weet wat klimaat is; de gemiddelde menselijke intelligentie benadert immers het zwakzinnige, en zo kan men daadwerkelijk stellen dat een volk de politici incasseert dat het verdient - ook op ecologisch vlak tevreden kan zijn met zijn regering, en de nood om groen te stemmen doet vervagen. Letermes lenteoffensief opent echter perspectieven, daar de formule in gelijkaardige vorm in Frankrijk van kracht is. Het verschil met Frankrijk is echter dat de Franse klimaatambtenaren grondig voorbereid werden op hun taak, en - een toch nog zeer schamele - vier miljard euro ter beschikking kregen voor duurzame ontwikkeling, terwijl België onervaren gezagsdragers, die geen enkel vooruitzicht hebben op een klimaatbeleid, in het gewisse katapulteert, en Yves Leterme en voorgangers ons enkel inhoudsloze intentieverklaringen voorschotelen. Magnettes lenteconferentie, en de Vlaamse klimaatconferentie, hebben als doel een overlegorgaan te creëren waar antwoorden kunnen gevonden worden op ecologische vragen, vragen die echter al lang beantwoord werden. Een aanhoudende accumulatie van loze beloftes is de enige repercussie, terwijl bekend is wat men hoeft te doen, en het opstellen van ambities toch wel het minste is dat men van een minister kan verlangen. Dat een degelijke klimaatwet, het investeren in ecotechnologie, een klimaatbegroting en voldoende beleidsmiddelen daarenboven opportuun zijn voor economie, koopkracht, en energiezekerheid - drie hedendaags erg belangrijke peilers, is geweten. De investering in hernieuwbare energie is overigens een buitenkans om te ontsnappen van onder het door olie gesponnen juk van Vladimir en clichématig oudbakken Russen. Ik kan enkel decideren dat Yves Leterme en zijn achterban ons in de maling nemen. Vooral de recente emissierechtencadeau's die Kris Peeters aan de bedrijven gaf, moeten wel een farce zijn.
De mensheid trotseert problemen die belangrijker zijn dan het binnenhalen van een vette communautaire vis - het is trouwens haast onwaarschijnlijk hoe men in eenzelfde land met zo'n opgeblazen en bitsige termen op het toneel verschijnt, alsof het gaat om eeuwenoude militaire opponenten. Dood aan het ecologisch defaitisme!
Een doemscenario met een monstrueuze verkiezingsoverwinning voor Lijst De Decker bezorgt me hersenschimmen, maar wat kan er nóg leuker zijn dan het omver duwen van deze regering?

Nota bene. Het parlement is dezer maanden 'gesloten', zoals een fritkot op maandag en dinsdag.

Praat voor de snackfanaat

2008-08-19T18:11:00.000+02:00

Een Leo zou geen Leo zijn als men hem niet zou kunnen breken. Zelf heb ik een Leo meermaals verorberd zonder hem driemaal door midden te klieven - er zijn verscheidene breekpatronen, maar erg bevredigend is dat niet, en het ultieme Leogenot wordt niet bereikt. De aanwezigheid van de groeven duidt er ook op dat de makers prefereren dat je hem breekt, want kindvriendelijker, minder stikkingsgevaar, appetijtelijker - mensen verkiezen nu eenmaal kleine, schattige zaken, en makkelijker voor zij die houden van een kleine hap - zo'n reep duwt men erg snel in de keelholte. Uiteraard kan je de Leobar tevens in twee grote happen verslinden. Het geluid van de brekende korsten en inwendige laagjes die losgerukt worden, is vermoedelijk de beste eigenschap die de chocoladereep heeft. Het Leoreepjesbreken mag haast plaatsnemen op de eretribune van de voedselneveneffecten, die aangevoerd wordt door het geluid van de eerste, koelkast-ijsvakverse Magnumhap (Magnum, het impulsijsje met een gewicht van circa 90 gram). Wanneer de tanden de ijskorst een eerste inkeping bezorgen, splijten de paasklokken. De enige echte Crunch.

Nota bene. De nieuwste Maya-beschavingsformule van Ola's Magnumserie, is een waar plezier voor de mondholte, een overdosis chocolade incluis.

Gegroet
De zoetekauw die eerlijkheidshalve enkel aangehaalde chocoladevormen verorbert indien hij ze van een ander ontvangt - grootmoeders, of deelt/steelt.

Il Postino

2008-08-05T13:59:00.001+02:00

Il Postino (1994), een prent van de hand van de Engelse regisseur Michael Radford, geconsacreerd met muziek gecomponeerd door Luis Bacalov. Betoverende, feeërieke composities, waarvoor deze laatste ook werd erkend met een oscar. Dat laatste is wat ik hier voornamelijk wil liefkozen, de muziek, de pracht en grandeur van de film zelve uiteraard niet buiten beschouwing latend.
De opzienbarende Jacques Tati zorgde in 1949 reeds voor de intrede van de postbode in de film - Jour de Fête, waarna de fietsende postbode wel vaker werd aangegrepen als (hoofd)personage. Ook Radford ontwaarde de onbevlekte kracht die het beroep op het scherm kan krijgen, met zijn onwetendheid en ijverige drang naar bewustheid en hartstocht, al refereer ik natuurlijk wel naar het originele werk (boek en film) van Antonio Skarmeta, El cartero de Neruda, inspiratiebron voor het latere Il Postino.
De oorspronkelijke setting van Skarmeta, Chili in de jaren 70 van de twintigste eeuw, werd ingeruild voor het Italië van de jaren 50. In een vissersdorp op een eiland aan het noorden van Sicilië, bewoont grootmeester Pablo Neruda een buitenverblijf/ vluchtoord. Postbode Mario Ruoppolo - een naam die in het Italiaans toch ietwat aanlokkelijker klinkt - heeft de opdracht Neruda's post naar de berg waarop diens villa rust te brengen. De dagelijkse bezoeken ontluiken in Mario's groeiende interesse in poezië, de ontdekking van kronkelende metaforen, en de groter wordende vriendschap met Neruda, die Mario's taalgevoel bemerkt. De onschuld, onwetendheid, en menselijke driften van de postbode in contrast met de rust, wijsheid en het egotisme van Neruda, leveren een waarlijk erg fraai schouwspel. Tevens de krachten van gemis, verstrooidheid, en onzekerheid, worden, na het vetrek van Neruda, weerspiegeld. Dat trouwens op een zeer geslaagde, idyllische, nostalgische - geen misselijkmakende nostalgie -, welliswaar toch weer haast onbeschrijfelijke manier. Ik wil echter niet alles ontsluieren, of het allooi en de geldigheid van een recencist van Humo krijgen. Het doel van het door mij aanhalen van dit onderwerp ligt hierbij ook niet in de film, maar specifiek bij de soundtrack. Ik kan jullie echter slechts weinig vertellen over het werk van Bacalov - erg veel zal ik de facto niet zeggen, zonder zekere 'basisinformatie' te schetsen over de beelden die de liederen accompagneren - vanzelfsprekend enkel indien jullie de film niet zelf bekeken hebben. Ik stel me de vraag wat de relatie is tussen klank en beeld. Het lijkt me dat muziek en filmbeeld haast perfect bij elkaar aansluiten, zonder bombastische uitschieters of te lage tonen. Elke wenteling die het fietswiel van de postbode maakt, gaat gepaard met een zwenking door beeldschone bandoneonklanken. Luister zo bijvoorbeeld naar bijgevoegd 'Suoni Dell'isola'. Bacalov slaagde erin de pure kracht van het oude Italië weer te geven; een klarinet, een bandoneon, enkele blazers banen zich een weg langs menig visnet en flessen grappa, en strelen wat later de eerste bergtoppen, om dan bij seconde 55, als pianoklanken de kamer binnentreden, een eerste maal de grens met het bovenaardse te overschrijden. Een instrumentale opbouw die depressies moeiteloos doorboort, en de heimwee, het kameraadschap, en de desillusies van Il Postino onwaarschijnlijk meesterlijk beschrijft. Geen melige, nostalgische appel, wel oprecht sentiment.

24 Suoni Dell'isola.wma

Een tweede klankbestand bevat woorden van Pablo Neruda. Nullificeer het Amerikaanse accent, aanhoor de bewoordingen. De stem is wel degelijk van Julia Roberts, maar schenk ook aandacht aan de muzikale klanken. Meer woorden zouden enkel schaden.

05 The Postman (Il Postino), Poetry and Music Suite-Poor Fellows.wma

Dit is mogelijk de film die ik tot nog toe het vaakst heb bekeken, een eerste maal als zevenjarige, een laatste maal enkele weken geleden. Het zijn niet louter de beelden die de immense schoonheid van deze prent weerspiegelen. Het is de samenloop van alle kunstvormen en behendigheden die een kronkelend, nostalgisch schouwspel vormen, dat een verloren gegaan Italië weerspiegelt, de toeschouwer in buitensporige proporties doet kronkelen en wentelen in wellustige berglandschappen, en bovendien een ode brengt aan de glorierijke Pablo Neruda. Het tempo overschrijdt nooit de snelheid van de wiegende golven, en de kleuren van dag en nacht reflecteren een filmgenre dat inmiddels uitgestorven is.
Bedankt, Luis Bacalov, Michael Radford, Antonia Skarmeta, Massimo Troisi, en Philippe Noiret - die trouwens een riante Pablo Neruda neerzette, jullie hebben in omvangrijke mate bijgedragen tot mijn vorming.
Massimo Troisi, hoofdrolspeler Il Postino - de postbode zelve, die aan ernstige hartkwalen leed, verkropte dagelijks de pijn van het gezicht, en insisteerde dat Il Postino zou afgewerkt worden. Hij overleed enkele uren na de opnames van de film, wat erg prachtig is - veel meer dan een tweede einde. Bekijk Il Postino, minnekoos Massimo's nasale spreekwijze, en wees vergenoegd, geruggesteund door het bewustzijn dat je heel wat hebt geleerd en ervaren.

De kerkers der aardkloot.

2008-08-04T17:36:00.000+02:00

Volpension en geldperikelen
Blankenberge, Benidorm, en consorten. Excessieve betonhorror, foeilelijke skyscrapers, en verschroeiende lijven. De grenzen van de draagkracht die een - door massatoerisme geteisterde - regio kan opbrengen worden vele duizenden malen overschreden. Demonische oorden in de kerkers van de aardkloot, bemind door velen, al ontbreekt verzet niet. Ontoereikend echter, daar enkel het naar de afgronden der aarde bombarderen van massatoeristen en trawanten kan volstaan. Echter, ook al ontneemt men een massatoerist zijn eldorado, de extravagante, morbide, afgestompte persoonlijkheden blijven bewaard. Afslachten, op de meest verrukkelijke wijze, met aardappelmesjes om de gebeeldhouwde neuzen weg te schrapen, ijzerboren om ogen in oogkassen te laten wegzinken, schedels te verwerken tot souvenirs die men mee naar huis neemt om de kasten te tooien, en veel frituurolie, om zo de grootste geneugten te ervaren, en de lichamen, die reeds afval waren, definitief van de helling te kunnen werpen. Could you wake me up.

Benidorm priemt daarenboven niet enkel lansen in denkvermogen en rede van opposanten als ik, men wordt ook effectief getroffen - de materiële zijde, maar ook wel emotioneel, indien erg gehecht aan een huis of dergelijke. De locals worden immers onteigend voor het bouwen van meer, omvangrijkere resorts, met onder andere watertekorten tot gevolg. De komst van gefortuneerde hotelbonzen en bijhorende zwembaden, torenflats, en ontspanningscentra, brengt overigens geen solide vergoeding met zich mee voor de werkkrachten, terwijl soms het tegengestelde gepretendeerd wordt. Dit is meteen ook de drijfveer van mijn epistel; het aankaarten van deze kwakkel. Een weldenkend persoon kan deze denkbeweging immers zelf teweegbrengen, ik ben er dan ook louter om jullie op aangehaalde feiten te wijzen. Toerisme, waaronder ook ecotoerisme, kan onmogelijk duurzaam zijn. Men kan echter wel pogingen ondernemen om reizen duurzamer te maken. Niet duurzaam zoals in "Rock Werchter serveert belegde broodjes, en gebruikt ecoservetten, en draagt zo zijn steentje bij om de natuur te beschermen" - misselijkmakend, de 'we-zullen-zes-windmolens-plaatsen-en-dan-denkt-men-dat-we-
goed-bezig-zijn'-houding waarop vele politici en andere schaapachtige coryfeeën zich laten betrappen - dat alles om er voor te zorgen dat jullie stupide blijven, en nergens moeten over nadenken. (nb. Het pleziert me natuurlijk dat er zes windmolens geplaatst worden, maar men schenkt de Vlaming zo het beeld dat men met enkele windmolens en een spaarlamp de aardbol kan redden; haast alle media stimuleren deze ecologische illusie daarenboven door het in brede lagen uitsmeren van het ecobedrog.) Indien men niet van kamperen houdt, en een regelmatig waske en plaske niet mag ontbreken - en aldus voor de hotelvakantie opteert, kunnen hotelbazen onder andere overtollige verlichting en windwaaiers weghalen - (ik verduidelijk) In de Verenigde Staten hangt men haast ventilatoren (denk Amerika, film, restaurant) aan verlichtingspalen - dat is in openlucht, terwijl er logischerwijs reeds meer op natuurlijke wijze voortgebrachte wind is dan een ventilator, zelfs op de hoogste stand, kán produceren. Een begin, dat jullie misschien erg miniem lijkt, maar wel een begin - en dan ook alleen maar een begin met de bedoeling het startschot te geven voor het bannen van alle luxenutteloosheden (elektrische gordijnen en deuren, roltrappen, snijbloemen, papieren tafelbekleding, langeafstandsvoedsel, en uiteraard het plaatsen van de klassieke spaarlamp - dat natuurlijk na het weghalen van menig louter decoratieve peer) uit jullie hotelkamers - de zes windmolens in het kwadraat, en mild ben ik voor de nachtelijke gazondouches. De Benidormer wilt echter de ventilators, die betuigen van rijkdom en klasse, aan het zwembad. Daar de klant koning is, en met het oog op winstmaximalisatie, beperkt men de lonen van de personeelsleden om het onderhoud van de waaiers te kunnen voorzien. Een reis naar het buitenland brengt de lokale economie daardoor haast niets op - 1/5 van de reiskosten belandt bij de reisbestemming, en weg is de fabel die verkondigt dat massatoerisme bijdraagt tot de armoedebestrijding - ik wil er niet snel vanaf komen, toerisme draagt wel degelijk ietwat bij, maar veel geringer dan wat het zou moeten doen. De luttele economische opstekers kunnen bovendien onmogelijk concurreren met de schade berokkend aan cultuur, natuur, en mens. Het aanhalen van de termen toerisme en duurzaamheid in hetzelfde verband, kan me enkel tot een bijzonder bedenkelijke schaterlach dwingen, en bezorgt me lange tijd zure oprispingen.
De mens eenmaal aangekomen in Benidorm
Het maken van vakantiebeelden is erg bevredigend voor de mens. Het ego wordt ondersteund, de eigendunk wordt groter. Men zoekt bij het uitstallen ervan bevestiging van eigen weelde, bereikt door middel van een goedbetaalde bureaujob: “Amai wat een sjiek hotel, dat moet zeker wat gekost hebben.”, … Op dezelfde hoogte op de ladder met menselijke overtolligheden staan de souvenirs – tevens erg bevredigend voor de schenker. Ze zijn de meest overbodige prullaria op aarde, men stopt ze dan ook onderaan in de kast. In het beste geval, maken ze de woonkamer nog verfoeilijker – “En dieje steen daar, das van ons reis naar Mallorca.” Ik vernam vorig jaar dat iemand, na een reis naar Egypte, papyrus had meegebracht voor familie en vrienden. De nutteloosheid van een stuk papyrus reikt hoge toppen. “Het is het gebaar dat telt.” De foto’s die familieleden tonen moeten ongetwijfeld de “Dees was dus ons hotel.”- , “Da was onzen ober, twas ne knappen.”- , en “Ahja, we zijn ook is gaan snorkelen”-foto’s bevatten. Stel mensen de vraag wat men zoal gedaan heeft op vakantie, en na het woord ‘zwembad’, volgt een lange stilte. Het zwembad, de huid die geroosterd wordt door de blakerende zon, de knappe inlandse ober die hen voorziet van versnaperingen, zijn echter hun walhalla, de beloning van een jaar monotone bureau-ambacht – “Zwembad 20x10, 32°, goe eten. Zonnige groetjes.”
Ik heb er dan ook niet de minste moeite mee het complete tegenovergestelde te liefkozen. Een gemiddelde reis van 10 dagen moet zo minstens dubbel zoveel bezienswaardigheden tellen, zonder verzadigd te raken. Als men de drang niet kan weerstaan, zijn enkele dagen baden, strandkuieren, of het teisteren van lokale dorpen geoorloofd - eigenlijk niet, maar visites aan archeologische sites, musea, en dergelijke - uiteraard niet het trammuseum van Torremolinos - kunnen onmogelijk ontbreken in het reisverloop; de ongelooflijkheden; bijzondere, wonderbaarlijke oud- en nieuwerheden. De Vallei der Koningen, de Vallei der Koninginnen, de Godentempels,... zijn eclatant – de archeologische verbijstering die men beleeft bij dergelijk bezoek buiten beschouwing latend. Een bezoek aan Pompeï, Ercolano, Parque Guëll, Knossos, Corte… of natuurlijke schoonheden (grotten, bergen), is erg intens. Ik ben echter niet bekrompen en unilateraal, en hou evenals van zaken als bergbeklimmingen, zeezwemmen, raften, canyoning, en lange tochten (vervlochten met deze zaken, kan men een veelzijdige vakantie beleven). Mijn beeld van een uitmuntende reis zou voor ieder het perfecte vakantiebeeld moeten zijn, vanuit alle opzichten bekeken - zonder daarbij egocentrisch te willen klinken. Veelzijdig, vernieuwend, ontdekkend, en niet een geestdodende, afgestompte zwembadvakantie in een verblijfplaats die een exacte kopie is van de thuishaven – de zon buiten beschouwing latend, waarbij men zo weinig mogelijk geconfronteerd wordt met andere culturen of noviteiten (Spaghetti en rijst blijven de extremen, en rond het zwembad- en hotelcomplex staat een metershoge afbakening, louter opdat de bezoeker de veilige hotelhaven zo min mogelijk zou verlaten). Een reis waarbij het maken van foto’s van ‘the locals’, het zwembad, … daarenboven helemaal niet mogelijk is, wegens betovering, bekoring, of zonder meer een gebrek aan tijd en animo voor het maken van het zoveelste familieportret. Het feit dat mensen vaak een heel leven gekluisterd zitten aan dezelfde vakantiebestemming omdat “het daar goed was.”, bewijst mijn gewauwel – de mens wil vastheid (een heruitzending van de Kotmadam), en bescherming (een hoge muur, biefstuk friet op vakantie, een reisgids, opdat men zeker niets bijzonders zou ontdekken, of zelf zou moeten lezen, leren, en ondervinden, en enkel in een lange ketting door een massatoeristisch trekpleister geloodst wordt).
Velen beleven hun onzinnige vakantie slechts door de lens van de camera. Het monstrum mens zal echter weldra schroeien in eigen gecumuleerde faeces, en van die gedachte kan ik enkel tierig en geanimeerd savoureren.

(lectuur: Benidorm. De hele winter en zomer. - Rudy Pieters)

Warm onthaal voor u en mezelf.

2008-08-04T17:11:00.000+02:00

Ik heb reeds vaker de intentie gehad overpeinzingen en grieven neer te pennen. Meermaals heb ik dat ook gedaan, maar nooit eerder openbaar, of met de bedoeling deze ook te bewaren. De gedachte hierbij mijn schrijven te conserveren, vind ik erg aanlokkelijk. Aanlokkelijk genoeg om deze blog in het leven te roepen. Veelvuldig zal ik op deze plek in mijn pen kruipen, míjn pen. Zo min mogelijk zal ik u trachten te kastijden met persoonlijke, aanstellerige larie en schimmelachtige rimram. Mogelijk kan ik wat teweegbrengen, zal u mij amaryllissen toewerpen, of terrastegels. U kennende, prefereer ik het laatste.

Gedag
Nelson Polfliet